Ik heb wel eens geschreven dat verlichting het weer vrij stromen van onze levensenergie is. Dat ik echter niks kan doen om dat voor elkaar te krijgen. Ik kan alleen leren niets-doen en opmerken hoe het geheel weer in balans komt.
Lang heb ik echter gedacht dat ik alleen niet in balans was omdat ik iets deed, iets fout deed. Dat ik mezelf nog steeds voor de gek hield en dat zolang ik dat deed, ik het in balans komen bleef blokkeren.
Gelukkig heb ik een tijdje geleden besloten te stoppen met twijfelen, over dingen die ik fout zou doen of anders zou moeten doen en of ik het wel juist heb. (zolang je het niet zelf ervaart, is er altijd een excuus tot twijfel)
Vanochtend tijdens mijn ochtendmeditatie ervaarde ik echter nu ook, wat ik al wist.
Er is een blokkade en ik kan niets-doen om die op te heffen. Ik kan slechts opmerken hoe het geheel in balans komt.
Ik had echter lang de overtuiging dat het “zelf” de oorzaak van die blokkade was, dat “IK” die blokkade was en dat die blokkade weer de oorzaak was van mijn gedachten en hoe ik mezelf voor de gek hield.
Alhoewel ik al ruim een jaar geleden ofzo schreef dat er geen oorzaak is, er geen reden is. Toch bleef mijn denken hier een verband zien. De blokkade is de oorzaak van het zelf, mijn gedachten die ik geloof. Het zelf is de oorzaak van mijn blokkade. Ik voel de blokkade en mijn denken spiegelt daar het “zelf” op. Die blokkade is de oorsprong, het begin. Het begin van wie ik ben, de oorsprong van wie ik ben. Waaruit (de illusie van) de controle komt, de motivatie komt.
Er is geen enkel verband, alleen het verhaal van mijn denken.
Ik spiegel mijn zelf op de blokkade van levensenergie. Ik weet dat het “zelf” een illusie is, maar voel dat de blokkade echt is. Dit is de grote verwarring bij mij geweest. Ik dacht dat zolang ik het voelde, er een zelf was en ik mezelf voor de gek hield, dat er iets moest gebeuren om de illusie te doorbreken en dus bleef ik zoeken.
Maar wees bewust van de blokkade, van alle energie etc zonder daar een verhaal aan te koppelen. Zonder daar een “zelf” of een “ego” op te projecteren. Zonder te geloven dat het iets te maken heeft met wie ik ben en dat “IK” de oorzaak, de reden ben van die blokkade. Dat ik iets fout doe. Dat het een probleem is en ik dat probleem zelf veroorzaak.
Ja ik veroorzaak zelf het probleem. Maar niet letterlijk. Alleen via mijn denken. Die blokkade is alleen een probleem omdat ik er een probleem van maak. Omdat ik geloof dat ie er niet zou moeten zijn. Dat ik verlicht zou zijn als mijn levensenergie vrij zou stromen. M.a.w. het oplossen van die blokkade , de oorsprong van al mijn problemen, zou al mijn problemen oplossen. (-> vredig gevoel, gelukkig zijn etc etc)
Maar verlichting bestaat niet in de zin dat je pas verlicht bent als er de extase is. Je kan verlichting ook zien als het doorzien van de illusie van het “zelf”, doorzien dat het lijden een illusie van het denken is en dat er geen problemen zijn. Er is dan nog geen extase, vrede, geluk, liefde of wat dan ook. De blokkade is er immers nog.
Door er echter geen verhaal aan te koppelen, houd het lijden wel op. Verlichting kan je dus omschrijven als het einde van het lijden. De blokkade is er nog en je voelt het nog en weet dat het de balans in de weg zit. Net als een wond die je hebt en misschien voelt. Dat is echter geen probleem, het geheel geneest zichzelf en je kan niks doen om dit te versnellen. Je kan het alleen vertragen door er aan vast te blijven houden, het te voeden, het macht te geven.
Maw ik ben al heel lang verlicht. Ik bleef misschien half geloven dat het een probleem was, maar had tevens genoeg vertrouwen dat het geen probleem was dat mijn denken het nog als een probleem zag. (ja, het wordt nu heel gek haha) Het lijden was al opgehouden. Zelfs met alle verhalen die ik er nog aan koppelde. Vanwege mijn vertrouwen (ondanks de twijfel) zag ik al die verhalen en problemen en het feit dat ik mezelf voor de gek hield niet als een groot probleem.
Dus ik kan nu zeggen dat ik verlicht ben en het ook echt geloof. Ook al is het slechts een verhaal. Er is geen lijden meer. De extase en geluk, dankbaarheid , vrede, liefde etc is nog niet aanwezig of wordt nog niet ervaren zoals omschreven door Katie, Osho, Eckhart (of Jezus, Boeddha-> hemel, nirwana) , maar ik weet dat dat vanzelf gaat komen. Een gift die vanzelf gegeven gaat worden en waar ik niks voor hoef te doen om het te verdienen. Ik krijg het pas als ik het niet meer nodig heb en niet meer de behoefte aan heb, het niet meer wil.