Het is weird om te beseffen hoe het “zelf” een illusie is, gewoonweg niet bestaat. Lijden is een illusie, maar geluk ook.
In feite ben ik de hele weg bezig geweest om mezelf gelukkig proberen te maken. Wat ik ook afspiegelde in het gelukkig proberen te maken van mijn vriendin als ik een relatie had. Punt is alleen dat wat ik gelukkig probeer te maken, “Ik”, simpelweg niet bestaat. De hele onderneming is onzinnig. Er is niemand om gelukkig te maken en geluk is slechts de andere kant van de munt samen met lijden. Het bleef een doel, een concept, een “einde van lijden = gelukkig zijn” dit gekoppeld aan het concept wat ik heb gebaseerd op mijn ervaringen uit het verleden. Het is echter het najagen van een gevoel , een emotie, een illusie, het verleden. Het is niet echt. Er is niks om gelukkig te maken.
Niks wat ik doe heeft invloed op wat ik werkelijk ben.
Alles is altijd nieuw.
Het is ervaren zonder te begrijpen, te herkennen en dus zonder uit te kunnen leggen, zowel aan mezelf als aan anderen wat ik ervaar. Het is ervaren van het niet-weten.
Alles is nieuw, hoe kan ik iets begrijpen of uitleggen wat we nog nooit ervaren hebben ?
De Bijbel van Spirituele Verlichting
Een dagboek over de weg van verlicht zijn