Wees gewoon gelukkig

Na dagje weer aan mijn meditatie gehouden (2* 1:10 , 2 uur wandelen, 50 min) te hebben is de energie intensiteit alweer weg.
Ik begin nu te beseffen dat ik het “doen” zelf ben. Er is geen oorzaak voor het doen wat we doen, ik ben het doen zelf. De inspanning, de spanning. Daarom blijf ik maar dingen doen, daarom blijf ik mezelf doelen geven, blijf ik zoeken. Want als ik geen doel meer heb, stop met zoeken, is er geen reden meer om me in te spannen, geen reden om spanning te creëren, geen reden om te bestaan, geen reden om mijn zelf in stand te houden, de illusie van controle, de illusie van motivatie, geen reden om te bestaan.
 
Maar die spanning, het lijden, de zelfsabotage, het conflict. Het is noodzakelijk om mezelf te laten bestaan, om de oorzaak te kunnen zijn, om de controle te houden. Zolang er conflict is , zolang er een doel is, zolang er lijden is, blijf ik bestaan.
Ik denk op zoek te zijn naar het goede, naar een goed gevoel, een betere wereld, mezelf beter te maken. Het zijn excuses om het conflict in de wereld en in mezelf in stand te houden , zodat er een reden is om me in te spannen , een doel om voor te leven, zodat ik niet hoef te sterven. 
Al die ellende omdat ik bang ben om te sterven. Dit terwijl de dood een illusie is. 
 
Mijn spanning, mijn lijden voelt vertrouwd, het is wie ik ben. Het beschermt mij door de controle te hebben, doordat het zoekt naar een goed gevoel, naar geluk, naar liefde. 
Maar het zoekt naar wat ik al ben en al die tijd al geweest ben. Het is dat zoeken, die begeerte wat zorgt voor die spanning/die inspanning en waardoor ik gescheiden blijf van mezelf, van geluk, liefde. Die mijn levensenergie blokkeert.
Zelfopoffering is volledige ontspanning omdat ik besef dat mijn inspanning zelfdestructief is, al mijn lijden is. Ik ben het lijden. Het lijden stopt pas, als ik mezelf opoffer. Ik kan mezelf pas opofferen als ik weet wie ik ben. Dus moet ik eerst zoeken. 
 
Alles maak ik als doel. Het doel is te ontspannen, het doel is me niet meer in te spannen. Het doel is mezelf op te offeren. Het doel is gelukkig te zijn. Allemaal onzin.
Ik ben het doel, en ik kan niks anders zijn als wat ik al ben. Niks heeft mij hier gebracht, want ik ben hier altijd al geweest. Ik hield mezelf alleen maar voor de gek. 
Ik dacht dat ik iets moest doen om gelukkig te zijn. Maar gelukkig is wat ik ben en ik kan zijn wie ik ben als ik al mijn inspanningen opgeef. Dan sterft mijn illusionaire-ik en ben ik mijn werkelijk ik, het goddelijke. Dat zonder begin, zonder eind, zonder oorzaak. 
 
Ik kan niet weten wat de beste beslissing is. Er is niemand die weet wat ik moet doen. Geen gevoel wat me vertelt wat ik moet doen. Er is niemand om me te steunen, om me te vertellen dat alles goed is. 
Want degene die vertelt dat alles goed is , is degene die het probleem geschapen heeft. 
Het is als een dealer die een drugsverslaafde beschermt door hem zijn drugs te geven, door een verslaving in stand te houden die hij zelf gecreëerd heeft. Door het goede op te geven, het goede gevoel op te geven, “de shot”, door de drugs (inspanning) op te geven zal de verslaving overwonnen worden en het koninkrijk gods ons deel zijn. 
 
Want als ik sterf zal ik beseffen dat ik het goddelijke zelf ben. De hemel op aarde. De alwetende en de almachtige. Die niet in woorden te beschrijven is , die niet bevat kon worden door ons denken. Die niet gevoelt kan worden of gedeeld kan worden met anderen.
 
Het is eng, er is veel moed voor nodig. Het is het moedigste wat je kan doen in je leven. En slechts een enkeling heeft het lef om ook daadwerkelijk te sterven, ongeacht te kosten. Er zijn zoveel excuses, zoveel redenen om het niet te doen, en maar 1 om het wel te doen; liefde. Liefde voor jezelf en voor anderen. Liefde is de ultieme zelfopoffering. Niet door iets te doen. Niet door alles weg te geven, of alles te krijgen, of alles te geven voor iemand, door alles te doen, door er alles voor over te hebben, door al het kwade in de wereld te bestrijden. Nee, dat zou te makkelijk zijn. Dat kan iedereen. Zelfopoffering is het goede dat stopt met vechten en het vertrouwen heeft in het goddelijke, in wie hij werkelijk is.  Het is totale overgave door niks meer te doen, totale ontspanning en liefde te zijn zonder dat je daar iets voor gedaan hebt, zonder dat je het hebt verdiend. Je leeft en dat is een gift zonder dat je er wat voor terug hoeft te doen. Het is niks dat iemand anders kan geven. Niemand anders kan het voor je doen. Niemand anders kan je onvoorwaardelijk lief hebben om je uit je lijden te verlossen, om je gelukkig te maken. Zelfs God niet. God houd onvoorwaardelijk van je en nog ben je op zoek naar liefde, want je beseft niet dat je het goddelijke zelf bent, liefde bent en niks anders kan zijn.
 
Weet wie je bent, zodat je jezelf kan opofferen, elke inspanning kan laten vallen zodat je eindelijk beseft wie je werkelijk bent en al die tijd geweest bent en een bent met het goddelijke, niet langer meer gescheiden, niet langer meer bang voor de dood omdat je weet dat de dood slechts een illusie is.
De dood is het begin van het eeuwige leven in de hemel hier op aarde, het begin van wie ik werkelijk ben. 
 
14:00
 
Ik was dit jaar op zoek naar nieuwe vrienden, nieuwe mensen om dingen mee te delen. Ik merkte echter dat niemand tijd heeft voor nieuwe vrienden in zijn leven, dat ze me afwezen omdat ze het te druk hadden met zichzelf.
Begrijp nu pas dat dit is wat opvalt, is wat ik beleef omdat dat is wat ik zelf aan het doen ben.
Ik wil nieuwe vrienden maken. Maar tegelijkertijd heb ik er geen tijd voor, geen zin in omdat ik het te druk heb met mezelf, mezelf te vinden , mijn ego los te laten.
Het is slechts weer een zelfverzonnen conflict.
Ik ervaar hun afwijzingen omdat ik andere verwachtingen heb en ze dus mijn verwachtingen afwijzen. Het is een bespiegeling hoe ik nog steeds mijzelf afwijs. Ik bestempel de blokkade en mijn spanning als negatief, ik wijs het af als motivatie om het los te kunnen laten. Immers waarom zou ik eraan vasthouden als het negatief is ? (mezelf voor de gek houden)
De paradox is natuurlijk dat ik het juist in stand houd door het te veroordelen. Het is weer niet accepteren van de realiteit.
Houd van mezelf en het zal me loslaten.
Houd van de blokkade. Houd van het lijden. Het goddelijke houd onvoorwaardelijk van mij. Acceptatie is een worden.
Zoek niet naar een goed gevoel, houd van het lijden , van wie ik denk te zijn, houd van mezelf en ik zal sterven om herboren te worden.
Houden van mezelf is niet iets wat ik doe, het is wie ik ben.
 
Hoe te ontspannen ? Wees gewoon gelukkig
Wees gewoon gelukkig , zonder reden en er is geen reden om je in te spannen.
Wees gewoon gelukkig is niet iets wat ik kan doen of worden, het is wat ik ben.
 
Content zijn is misschien een betere omschrijving. Gelukkig zijn is misschien weer teveel een bepaald gevoel oproepen.