Als ik eerlijk naar mezelf ben, dan laat ik nog steeds mijn eigenwaarde afhangen van de mening van anderen. Hoe meer mensen mij aardig vinden, een goed gevoel krijgen van mij, hoe beter ik over mezelf denk.
Het is een vorm van presteren en mezelf verantwoordelijkheid geven voor het geluk van anderen. (wat weer een afspiegeling is hoe ik in staat ben om mezelf gelukkig te maken)
Mijn eigenwaarde hangt dus af in hoeverre ik in staat ben mezelf gelukkig te maken, hahaha.
Dat is niet mogelijk, dus blijft het zelfbeeld altijd negatief. ( moet wel vanuit de dualiteit van het denken)
Het is de illusie van motivatie. Ik moet verlichting willen zodat ik mezelf (en anderen) gelukkig kan maken.
Onmogelijk, ik kan het alleen zijn. Gewoon zijn. En zelfs dat niet, want het is niks, slechts de afwezigheid van lijden. De afwezigheid van; Proberen gelukkig te worden.
Hoe ik in een relatie ben is gewoon weer een afspiegeling van de relatie met mezelf.
Het ego dat het beste met mij voorheeft maar zelfdestructief van aard is.
Het voelt zich verantwoordelijk voor mijn geluk en probeert dat met volledige inzet voor elkaar te krijgen, daarmee de boel juist te saboteren. (problemen zelf creëren om die op te lossen-> goed gevoel)
Ik probeer mijn vriendin gelukkig te maken, maar doe dit zo bedreven dat ik de relatie juist saboteer.
Ik maak de ander gelukkig door gewoon gelukkig te zijn, door zelf gelukkig te worden door de ander. Dus gelukkig zijn door wie ze is.
De Bijbel van Spirituele Verlichting
Een dagboek over de weg van verlicht zijn