Elk moment kan het over zijn

Heb gisteravond mijn eigen dagboek zitten lezen. Dat triggerd net zoveel als Jed zijn boeken. Logisch, er staat precies hetzelfde.
Wordt vandaag wakker met een angst gevoel en besef, het is angst om te sterven wat moet sterven. Dat is wat ik ben, ik heb geen angst om te sterven, ik ben angst om te sterven.
 
Gaat dit dagboek uitgegeven worden ? Ik heb geen idee. Ik ben er klaar mee, klaar met de overtuiging dat het betekenis moet krijgen, nut moet hebben etc.
Het is nu allemaal in de handen van god. Als ik morgen moet sterven, waarmee alles verloren gaat, dan is dat maar zo.
(ja, ik weet het, maar zo voelt het echt. Dat als ik sterf, dat alles wat ik gedaan heb, ook zal verdwijnen. Er is dan geen motivatie meer, dus wie zal zeggen wat er dan gebeurt? Of ik al deze onzin nog wel wil publiceren, wetende dat het onzinnig is. Ik heb ze immers niks te bieden. Typisch, ik schrijf al jaren hoe ik mezelf betekenis geef via dit dagboek, nu pas begin ik het ook echt te beseffen. Wat er gaat gebeuren is niet aan mij en dat is ok.)
 
Dat is wat volledige zelfacceptatie is. Volledig angst voor de dood accepteren. Volledig accepteren dat het elk minuut afgelopen kan zijn en dat er niks is wat je daar aan kan doen. Niks alles is goed. Niks vrede. Niks hemels. Elk moment kan het allemaal over zijn. Heel mijn leven gezocht naar gelukkig zijn en als ik het zou vinden heb ik er niks aan, het volgende moment is het zo weer weg.
 
Jed schrijft in zijn boek hoe hij een is met het universum door zich via micro aanpassingen aan te passen. Door het plan te doorzien. Dat hij niet zal sterven voor het boek af is. Zij is het boek, zij is de aanpassingen.
Het is jezelf voor de gek houden. Er valt niks te doorzien, er valt niks aan te passen.
Er is niks. Nee.
Ik ben niks.