Je kan alleen een doel in het leven hebben door problemen te creëren. Alleen door problemen op te lossen kunnen we onszelf een doel in het leven geven.
Zou het zo zijn dat als ik de stress van iemand anders voel, dat dit komt doordat ik onbewust de gedachten/ overtuigingen van iemand anders geloof en zo ook hun stress ervaar ? Dat ik ook hun stress als een illusie kan doorzien ? En als dat lukt het daardoor ook niet meer zal overnemen ?
Immers dat ik het voel kan slechts een trigger zijn om mijn eigen energie weer als negatief te interpreteren waardoor ik die stress ook voel (Valse Macht afweer)
Als ik hun overtuigingen/ gedachten als illusie doorzie, dan zal ik mijn energie niet als negatief interpreteren en de stress ook niet meer voelen. Ik zal slechts voelen hoe zijn hun (liefde) energie blokkeren en dat niet meer als een probleem bestempelen.
Ik schrijf dit omdat ik nog steeds gevoelig ben voor de spanningen die andere mensen voelen. Ik was eergisteravond bij Qonchita langs in haar huis, terwijl haar moeder op date was. Het begint allemaal heel gezellig en ik zit aan der zoals ik meestal doe. Maar ze reageert helemaal gestressed en gespannen, bang voor weet ik wat allemaal. Over de buren die naar binnen kunnen kijken, de buren die alles kunnen horen etc etc.
Ik maak er grapjes over en de stress lijkt erger te worden. (misschien omdat ik het niet serieus neem) hoe meer ik het probleem niet accepteer als echt , hoe meer zij mij en zichzelf probeert te overtuigen dat het wel echt is.
→ zal dus vaker moeten doen alsof haar problemen echt zijn.
Ik voel dat het erger wordt, dus ik stop met grapjes maken en laat haar gewoon gaan. Na een modeshow van enkele jurken die ze laat zien, is de stress nog steeds daar en heb dat nu ook overgenomen. Zij wil nog steeds seks, maar door alle stress heb ik daar geen zin meer in.
Zij voelt zich afgewezen en geeft mij nu nog steeds de schuld van het rotgevoel dat ik haar zou hebben gegeven en of ik het de volgende keer allemaal anders wil doen.
M.a.w. Ik ben verantwoordelijk voor haar negatieve gevoelens (stress, rotgevoel) en of ik dat wil oplossen zodat ze dat niet meer hoeft te voelen.
Als ik ga toneelspelen en doe alsof de problemen echt zijn en het mijn schuld is en dus toegeef dat ik moet veranderen zodat Qonchita zich niet meer rot zou voelen, dan impliceer ik dat ik moet veranderen en wijs ik mijzelf af. Dat is dus geen oplossing. Ik heb mijzelf lang genoeg afgewezen, dat doe ik niet meer.
Helaas is ze nog niet in staat om dat te snappen en kan ik haar ook niet helpen de waarheid in te zien dat er geen probleem is. Dat ze slechts oude pijnen voelt die niks met nu te maken hebben.
Of ze houd onvoorwaardelijk van mij en accepteert hoe ik ben of ze houd vast aan haar oude pijnen en wilt dat ik die erken (dat ik de oorzaak ben) en zal mij daarmee afwijzen.
Het is een keuze die zij moet maken, ik heb daar verder geen controle over.