Opeens een harde knal in mijn lichaam terwijl ik half lag te dromen in mijn bed vanochtend. Ik schrok ervan. Alsof er een kleine ontploffing was. Ik voel hoe dingen/energie weer in beweging is, maar ervaar het net iets anders, subtiel anders.
Alsof de identificatie nu gebroken is. Het overkomt mij niet meer. Het heeft niks met de energiestromen te maken.
Het is meer alsof bewustzijn geen lokatie meer heeft en niet meer observeert.
Grappig, ik maar ervan overtuigd zijn dat mijn energiestromen in balans moeten komen, maar het ging dus om de identificatie.
De knal komt dus spontaan, uit het niks. Dat is dus waar. Maar ook nu gaat het proces door. Maar zonder observeerder, zonder een lokatie van waaruit ik bewust ben.
Bewustzijn kan ik niet voelen en dus niet lokaliseren en identificeren.
Bizar hoe ik mij wat dat betreft voor de gek hielt hahaha.
Alle onrust en energiestromen lijken nu duidelijk tot rust te komen. Maar lijk nu duidelijker te ervaren dat het niks met mij te maken heeft. Ik er geen invloed op heb en het gewoon gebeurt.
Ben benieuwd…..
Er is geen lokatie meer van waaruit dingen ervaren worden. Geen lokatie van waaruit geobserveerd wordt. Gevoelt wordt.
Er is niks meer dat probeer te lokaliseren, er is niks dat probeert te identificeren. Dat probeert te voelen.
Geen verleden of toekomst. Geen wachten, geen afwachten. Ik ben wel benieuwd hoe alles constant in beweging is. Maar er is geen afwachten, geen wachten op iets. Er is niks vanuit waar gewacht kan worden haha.
Er is alleen hiernu.
(laat al die energiestromen dus maar gewoon met rust)
Ik heb het al eens eerder geschreven:
Het voelen wat er was, gebeurde niet door het biologische lichaam. De energiestromen zijn en worden gevoelt door het energetische lichaam. Ik ben dus niet dat wat voelt en dat wat wordt gevoeld. Nu weet ik dat niet alleen, nu besef ik het ook.
De blokkade heeft ook geen lokatie. Is niet te identificeren, of te voelen. Ik ervaar het wel, maar het is niet direct via voelen. Het is geen punt of lokatie. Iets waar de energie doorheen moet of door wordt tegengehouden. Er is geen begrenzing behalve het tijdelijke zelf dat zijn eigen grenzen ervaart. Het lost op in het eeuwige zelf dat geen lokatie heeft en verdwijnt dus niet via iets (derde oog, of kruin, of wat dan ook) , maar gewoon in het niets. Het tijdelijke zelf kan overal heen in verdwijnen.
Iemand proberen te zijn
Mooi om mijn eigen dagboek te lezen. Legt goed uit hoe ik mijzelf voor de gek blijf houden. Beter dan de boeken van volledig verlichten. Ook al ervaar ik alles nu anders dan een jaar of jaren geleden. De principes blijven hetzelfde, alleen op een ander niveau.
14:00
Alhoewel ik mijn identiteit, mijn verleden en later ook mijn toekomst, al jaren geleden heb losgelaten zit ik nu in een fase waarin ik begin te beseffen hoe ik constant probeer iemand te zijn. Een persoonlijkheid, een karakter.
(mijn idee hierover voed ik ook met mijn ideeën over wat ik doe gedurende de dag)
Uiteraard ook weer in reactie op hoe andere mensen reageren op mijn eigen overtuigingen, mijn idealen.
Zelfs als ik niet verlicht probeer te worden, probeer ik een verlicht iemand te zijn. Niet naar de buitenwereld om beter te zijn, of op te vallen. Aan de buitenwereld laat ik daarover niks merken. Maar naar mijzelf toe. Iemand die een bepaald iets ervaart, denkt, weet, reageert etc. Uiteraard gebaseerd op eigen gevormde ideeën (op basis wat ik gelezen en zelf ervaren heb).
Maar iemand proberen te zijn, een verlicht iemand. Ook dat is een vorm van streven naar verlichting.
Maar dat is niet eens het belangrijkste. Ik probeer dan ook een aardig, lief, vrolijk, accepterend iemand te zijn. Daar zijn altijd goede excuses voor.
Je wilt iemand een goed gevoel geven, iemand niet boos maken, of ongemakkelijk. Je wilt een goed mens zijn in een notendop.
Het is weer hetzelfde streven naar het goede wat dan juist alles in stand houd.
Niet alleen het streven naar een goed gevoel voor jezelf, maar ook juist een goed gevoel voor de ander. Ook een goed iemand zijn. En uiteindelijk een verlicht iemand zijn.
Onzinnig natuurlijk.
22:30
Valkuil: Alles is goed want ik ben iemand die verlicht aan het worden is. Zolang het proces er is en het vooruit lijkt te gaan is alles in orde.
Maw mijn persoonlijkheid, of mijn zelfbeeld is dan iemand die bezig is verlicht te zijn en te worden. Het is ook een manier om iemand te zijn. Iemand die het proces ervaart.
Verlicht worden wordt ervaren door het ego
Bewustzijn en iets voelen (intern) zijn 2 verschillende dingen.
Valkuil: Iets willen blijven voelen zodat je denkt dat er iets is om bewust van te zijn.
(m.a.w. angst voor de leegte)
Door er bewust van te zijn, wordt dan-> door het te voelen. Door het te voelen kan ik het accepteren en/of loslaten. M.a.w. bewustzijn is dan niet meer een zijn, maar een “doen”. Iets wat wordt gedaan.
Iets bewust van iets, wordt;
Niets bewust van niets.
Er is dus niet iemand die bewust is van iets, of iemand bewust van niets. Niet iemand die ervaart hij hoe verlicht wordt.
Verlicht worden wordt ervaren door het ego/tijdelijke zelf.
Verlicht zijn door het eeuwige zelf, daar waar niemand is.