Ik trek al een tijd een bepaald soort vrouwen aan. Ze lijken op mijn 3e ex, hoogsensitieve vrouwen die bezig zijn zichzelf op de rit te krijgen. Vaak denken ze daar een man bij nodig te hebben, dat moet ik dan zijn. Ik verwijt deze vrouwen en ook anderen merk ik, dat ze seks met liefde verwarren.
Maar als ik eerlijk ben naar mijzelf, doe ik dan niet precies hetzelfde ? Ik denk wel niet iemand nodig te hebben, maar ik ben wel een hoogsensitieve man die zichzelf op de rit probeert te krijgen en die in een relatie seks met liefde verwart.
Uiteraard zal een deel gewoon biochemisch zijn, stoffen die we in ons lichaam aanmaken, die ervoor zorgen dat we ons verbonden met elkaar voelen etc.
Zou het dan allemaal nep zijn ? Dat denk ik ook weer niet. Het is alleen tijdens de seks dat het denken grotendeels stopt, de vrouw zich over durft te geven (net als ik) , we de ander accepteren voor wie die is zonder de ander proberen te veranderen, dit in combinatie met een orgasme waarin we ook even onszelf verliezen, maakt dat ik seks verwar met de liefde waarnaar ik hunker, op zoek ben.
Qonchita is nog niet klaar voor een relatie, ik dacht alleen als ik gewoon van haar blijf houden ben ik sterk genoeg om alles van haar te accepteren, zoals ik dat bij mijn 3e ex niet kon. Maar het is nu duidelijk dat als ik het niet had uitgemaakt, zij het later wel had gedaan, zoals qonchita nu ook heeft gedaan.
Als ik eerlijk ben naar mijzelf ben ik natuurlijk ook niet klaar voor een relatie, Dat wist ik al, voordat ik qonchita ontmoette had ik mijzelf voorgenomen pas open te staan voor een relatie als ik klaar was met mijn zoektocht. Dat ik verliefd werd op qonchita had ik natuurlijk niet zelf in de hand. Ik dacht dat zij de ware was. Maar eerlijkerwijs , dat dacht ik ook bij mijn 1e ex en ook de eerste 2 weken bij mijn 3e ex. Het is weer een concept van het denken, een illusie.
Ik trek dat soort vrouwen dus aan en wordt soms verliefd erop, omdat ikzelf hetzelfde ben. Net als zij ben ik ook niet klaar voor een relatie omdat ik nog teveel bezig ben met mijzelf om dingen te bereiken. Hierdoor laat ik geen ruimte over voor wie ik werkelijk ben en dus ook geen ruimte over voor wie de ander werkelijk is.
Toen qonchita het uitmaakte vond ik het niet erg, ik voelde dat ik zelf de ruimte ook nodig had. Ik geloofde echter nog dat ze ging terugkomen. Maar net als in de comedy serie HIMYM die ik aan het kijken ben, zal ik echt liefde pas ervaren als ik haar en de gedachte van “de ware” echt loslaat.
Ik had de overtuiging dat ik liefde kon ervaren door het te geven. Dat klinkt heel mooi en altruistisch. Ik dacht dat ik dat deed. Maar ik kon dat echter alleen via seks. Daarom vonden mijn exen dat ik de beste was die ze ooit gehad hadden (op dat moment) gewoon door het wegvallen van alle blokkades op zo’n moment.
Maar een relatie is meer dan dat en daarbuiten kon ik dat niet, omdat ik nog teveel blokkades heb, net zoals de vrouwen die ik aantrek.
Dus dat verwijt is weer een bespiegeling van mijzelf, hoe ikzelf liefde probeerde te geven via seks.
15:00
Bedenk mij tijdens de lunch opeens weer een overtuiging die mij in de weg zit. Niet alleen liefde ervaren door het te geven. Maar geluk ervaren door het met anderen te delen.
Ik heb ooit eens op zo’n typische zondagmiddag samen met een vriend de film “Lost in the Wilderness” ofzo gezien. Gozer is ervan overtuigd dat je geen ander nodig hebt om gelukkig te zijn en wil daarom in de wildernis leven in alaska, alleen.
De variant van de guru die naar de himalaya gaat om in een grot te leven.
Hij gaat daar dood door het eten van verkeerde bessen.
In zijn dagboek schreef hij iets in de trand van: “geluk is betekenisloos als je niemand hebt om het mee te delen”.
De film zelf was erg saai, maar ik vond de boodschap erg mooi en die is mij erg bijgebleven.
Als ik eerlijk ben denk ik dat ik die overtuiging nog heb om vast te houden aan die “ander”, als excuus om mijn angst om te vervreemdem te rationaliseren. Dat ik vrienden of relatie nodig heb om mijn inner geluk/ liefde te delen omdat die anders betekenisloos is.
Maar het is gewoon weer mijzelf voor de gek houden. Het is mijzelf weer een doel in het leven geven: “gelukkig zijn en dit delen met anderen om die ook gelukkig te maken.” Dat is onmogelijk, er is niks om te geven, niemand om aan te geven. Ik kan alleen gelukkig zijn. Wat dat voor invloed heeft op anderen is niet aan mij. Anderen bepalen wie ze hun leven laten beïnvloeden. Dat heb ik zelf ook gedaan. Niet door wat ze doen, maar door wie ze zijn, zich voordoen of ik dacht wie ze waren. (mijn concept die ik van ze heb gecreëerd)