Zat vanochtend weer vast in oude vicieuze cirkels, schreef daar het volgende over in mijn telefoon tijdens de meditatie en ochtendwandeling met de hond;
Het mechanisme is sterk. Ik bedenk iets, of iets komt in mij op (tijdens meditatie bv), wat ik dan beoordeel als een goed idee, als iets wat belangrijk is om te doen (om ervoor te zorgen dat alles goed komt). Ik ben dan bang om dat los te laten in de angst het te vergeten en dan zal er niks veranderen geloof ik. (omdat ik denk dat er nu wat mis is)
Dus bestempel ik het als belangrijk en probeer ik eraan vast te houden (door het nieuwe (energie) te blokkeren) om mijzelf te motiveren het ook daadwerkelijk te doen.
Een vicieuze cirkel.
Moeilijk om die illusie te doorzien.
Er is niks mis en ik kan niks doen om verlicht te worden.
Ik weet dat het goed zou zijn om bv de 4 vragen weer te gaan doen. Maar ik blijf excuses verzinnen om het niet te proberen. Zo luister ik dus naar mijn weerstand/ego en blijf het op die manier macht geven.
Dus door toe te geven dat ik dat weer zou moeten doen net als in het begin van deze reis, is toegeven dat het ego nog macht heeft, dat het bestaat. Dat voelt als een domme fout die ik niet meer hoor te maken. Dus blijf ik ontkennen dat ik zo dom ben om daar nog steeds in te trappen. Dus doe ik maar niets. (“want ik moet juist niets doen” → mijzelf weer voor de gek houden, moet nml leren niets doen)
Allemaal onzin weer wat ik tik, er is niks mis. Schijt aan verantwoordelijkheden en dingen die zo belangrijk zouden zijn. Ik bepaal zelf wel wat ik belangrijk vind en doe.
(Wat gebeurt dat gebeurt, vertrouwen in mijzelf dat wat ik ga doen het juiste zal zijn)
→ wat weird is omdat ik dus niet weet wat ik zo ga doen , alles is nieuw. 🙂
De enige reden dat ik mijn gedachten geloof is omdat ik mijn gevoel “dat er wat mis zou zijn” voor de realiteit aanneem. De enige reden dat ik mijn gevoel dat er wat mis zou zijn voor waar aanneem is omdat ik mijn gedachten daarover/ mijn overtuigingen als waarheid zie.