Ondertussen ben ik weer een jaar verder en leven we alweer in 2015. Het veel mediteren is tot nu toe nog niet echt gelukt. Ik blijf oplopen tegen die weerstand, of beter gezegd ik blijf mijn gevoel, mijn weerstand macht geven door er naar te luisteren.
Blijf vluchten en mijzelf voor de gek houden zoals ik de afgelopen 2 jaar al doe. Ik tik nu regelmatig dit dagboek over in de computer en ben nu bij deel 3, ergens begin 2013. Dat wijst mij er weer op dat ik aan de ene kant meer weet, de illusie beter doorzie, maar aan de andere kant het mechanisme nog steeds precies hetzelfde is en het dus eigenlijk heel dom is dat ik daar al zo lang in blijf trappen.
Nog steeds wijst mijn denken “gewoon gelukkig zijn zonder reden” af.
Dat is op zich niet iets wat ik kan veranderen, het punt is echter dat ik het blijf geloven en er naar blijf handelen en dat is gewoon dom.
Ik hoef alleen maar bewust te zijn van het feit dat ik mijzelf voor de gek blijf houden en er niks mee te doen. Dat is nu toe erg moeilijk gebleken. Ik blijf het macht geven door het te geloven.
Ben afgelopen maand wel nieuwe ervaringen blijven opdoen. Ik blijf leren en blijf de illusie steeds meer ontmantelen. Het gaat alleen erg langzaam omdat ik elke keer weer terugval in oude gewoonten bij elke nieuwe ervaring. Vlucht ik weer terug in mijn ego, mijn lijden wat vertrouwt voelt, wat veilig voelt, makkelijk.
Ik maak mijzelf wijs dat het wel goed is, dat het vanzelf wel goed komt, dat ik toch wel vooruit blijf gaan. Excuses om maar vast te blijven houden aan mijn lijden wat zo vertrouwt en veilig aanvoelt. Lekker vluchten in tv kijken, ff lekker ontspannen, het hele bekende verhaal. (-> energie ontladen)
Dit zal net zo lang door gaan tot ik dat vluchten echt zat ben.
Totdat ik er niet meer naar luister, geen macht meer geef en het doorzie voor de illusie die het is.
(al voelt het nog zo echt)