Gister stuurde Qonchita mij via email wat ze in haar dagboek had geschreven. Ze dacht/ voelde dat ik van mijn verlossing teveel een opdracht maakte en het beter was als ik de dingen meer op zijn beloop zou laten gaan, meer op gevoel zou doen. Het waarschijnlijk beter zou zijn als ik minder boeken zou lezen en in mijn dagboek zou schrijven.
Mooie is, dat ze hier helemaal gelijk in heeft. Ik neem dit dagboek veel te serieus. Door mijzelf die opdracht te geven blijf ik vastzitten in de illusie van motivatie.
Ik wil de hele dag meditatief zijn, niet meer reageren op mijn ego, mijn ego geen macht meer geven etc. ik voel hoe ik nu de hele dag de boel aanspan als poging om dat te bewerkstelligen. Dus probeer mij in te spannen om mij totaal te ontspannen. Maar die fase ben ik al lang voorbij. Ik hoef niks meer “te willen”, “te doen”, “te doorzien”, “te voelen”, “te beseffen” .
Ik ben allang verlicht en dat weet ik ook. Ik ben alleen bang en probeer nog steeds een veilige situatie te creëren om in los te laten, om volledig in te kunnen ontspannen. (→ dat is niet wie ik ben → geef het geen macht. )
Maar er is niks om los te laten. Ik moet mij eerst inspannen om wat los te laten. Eerst wat creëren om het dan te doorzien als een illusie.
Eerst een probleem maken zodat ik kan inzien dat het probleem niet echt is, niet bestaat.
Op zoek naar een zelf die niet bestaat en daarna op zoek naar wat ik allemaal niet ben. Maar hoe kan ik nou iets niet zijn zonder te bestaan ?
Door te proberen te zien wat ik allemaal niet ben, moet ik eerst erkennen dat ik wel ben.
Eerst een zelf creëren die zoekt en leert wat ik niet ben. Eerst een observeerder te creëren om te observeren. Een zoeker om te zoeken, een begrijper om te begrijpen.
Deze hele zoektocht , bewustwording, herkennen, begrijpen is een grote illusie.
Ik ben al verlicht.
Ik ben al verlost.
Ik heb alles al.
Ik begrijp alles al.
– Qonchita melde trouwens via facebook over hoe ze tijdens meditatie ervaart dat ze los staat van haar lichaam en besefte dat door het bewust zijn van haar denken, dat ze haar denken niet is. Ik blijf mij verbazen over haar talent, ze is echt net begonnen met mediteren.