Merk dat de energie in mijn lichaam weer in beweging komt, ook ’s nachts. Heb Qonchita maandag voor het laatst gezien en toen hebben we samen Alien en Aliens gekeken tot 1:00 ’s nachts, zonder seks. Dat was de eerste keer avondje samen dat we gewoon geen seks hebben gehad. Hierdoor is het nu een week geleden dat ik voor het laatst seks heb gehad. Denk toch dat het geen toeval is dat energie nu weer begint te bewegen, dus wil proberen om vanavond ook weer geen seks te hebben om te zien hoe dat de rest van de dagen beïnvloed.
Voel gewoon meer positieve energie en daardoor makkelijk om niet de hele tijd gefocused te zijn op het negatieve en dus makkelijker om de illusie te doorzien, dat er niks mis is op dit moment.
Het trekt en duwt echt aan mij. Voel blokkades en energie die de boel intern samentrekt, soort energiekrampen, adem die stokt etc waardoor ik bijna wel moet geloven dat er wat mis is. Het voelt dat er wat mis is en dat ik mijn denken moet volgen om ervoor te zorgen dat alles goed komt.
Als ik nou dit en dat doe komt het goed. Valse Hoop dus. Maar bij mij uit zich dat nu in de meest triviale dingen. Beslissing – wat ga ik eten – hoe laat de hond uitlaten – hoe vaak meditatie – tv kijken of boek lezen – wel of niet aan websites werken.
Dan geloof ik als ik daarin de juiste keuze maak ik intern in balans zal komen, blijf dus vluchten en wachten op een toekomst die niet bestaat. En de keuzes slaan nergens op, wat doet het er toe ?
Maar de energie is zo sterk, het gevoel zo sterk dat ik dat echt geloof. En omdat er niks veranderd zal ik wel de verkeerde keuzes maken en kan ik beter helemaal niet kiezen en maar gewoon vluchten in mijn denken om nieuwe oplossingen te bedenken, waar ik dan moe van wordt en dan maar vlucht in tv/internet om mijn denken af te leiden.
Elk moment dat ik stil zit en mijzelf niet afleid komt de overtuiging “ik wil dit niet voelen” naar de voorgrond en overtuigd mijn denken dat ik actief moet blijven , moet blijven doen → huis schoner of beter –> aan websites werken → dag efficienter indelen, minder prikkels etc
Bang mij de motivatie die mij tot actie aanzet te verliezen en eindigen in inactiviteit. Maar tegelijkertijd weet ik dat al die dingen er niet toe doen en zit ik dus vast en kies er dan maar voor om te vluchten, toch een oplossing te vinden (die er niet is)
het mechanisme slaat echt nergens op. “Er is wat mis” maar als ik nou op 1 been ga staan en mijzelf op mijn hoofd sla komt alles goed. Daar komt het eigenlijk op neer.
In het echte leven uit zich dat in: moet een goed huis hebben – een goede baan – goed inkomen – op vakantie gaan – naar feestjes gaan – relatie hebben – liefde vinden – dit of dat leren begrijpen – meer vrienden – betere vrienden – betere familie en ga zo maar door.
Uiteindelijk mond dat uit in “zo en zo” moet de wereld eruit zien en dan is alles goed.
Dan krijg je dus “idealen” voor een betere wereld met alle strijd, oorlog en onderdrukking. Dan heb je het ideaal “vrede”, maar dan is er weer verdeling binnen die vrede. Voetbal, sport, politiek, iedereen gelijk etc.
Allemaal idealen om de wereld beter te maken en het zal nooit helpen, het zal nooit beter worden. Pas als we onze idealen laten varen en gewoon accepteren wat is.
Als we accepteren wat is zal elke actie uit liefde komen ipv angst en altijd goed zijn.