Heb nog eens nagedacht over dat online-daten en de hsp-vrouwen die ik blijf aantrekken. De soort die daar mee worstelt, druk bezig is met zichzelf, een relatie wil maar er geen tijd voor heeft. Zichzelf niet durft te openen en anderen te vertrouwen etc.
Als ik eerlijk naar mijzelf ben, ze zijn een afspiegeling van wie ik zelf ben op dit moment. Ik trek gewoon de vrouwelijke versie van mijzelf aan :-).
Mijn motivatie is nog steeds uit angst en omdat ik dat onbewust weet durf ik mijzelf niet open te stellen in de angst anderen te kwetsen (het spiegelbeeld van mensen die zich niet durven open te stellen om zelf gekwetst te worden). Ik ben dus niet bang zelf gekwetst te worden, ben al zover dat anderen mij niet meer kunnen kwetsen, maar nog wel bang om anderen te kwetsen, terwijl ik al lang “weet” dat dat niet mogelijk is, omdat ze alleen zichzelf kunnen kwetsen. Maar ik geloof dus nog steeds dat omdat zij dat zelf zo geloven.
Kan dus mijn verleden waarin ik geloof andere mensen zoveel pijn te hebben gedaan nog niet loslaten. Bizar, ik houd dus nog vast aan mijn ego, omdat ik denk dat nodig te hebben als lijntje naar andere mensen toe, om “gewenst” te kunnen reageren volgens wat andere mensen verwachten omdat ik andere mensen niet wil kwetsen. Terwijl ik in dat proces juist niet open sta voor andere mensen en ze daarmee kwets omdat ik ze niet kan accepteren zoals ze zijn maar iedereen juist constant beoordeel (ook al probeer ik me te focussen op de positieve/sterke kanten, maar daarmee schep ik gelijk het negatieve, het deel wat ik niet wil accepteren).
Ik zal de realiteit moeten accepteren dat mensen gekwetst zullen worden in hun omgang met mij. Dat is echter niet mijn verantwoordelijkheid, sterker nog ik heb er geen invloed op, ze doen het zelf, kiezen daar zelf voor.
Blijft toch vreemd hoe ik mensen blijf beoordelen als afspiegeling hoe ik mijzelf blijf beoordelen. Hoe ik nog steeds het goede in mijzelf blijf proberen te creëren. Wat natuurlijk kansloos is. Ten eerste bestaat “het goede” niet en ten tweede creëer ik daarmee gelijk weer het slechte, de eeuwige strijd.
Er is geen goede ik, er is geen slechte ik, het is kansloos om iemand te proberen te zijn. Er is geen IK en deze zal slechts een spiegel zijn van de mensen waarmee hij in contact komt. Immers hoe mensen de wereld zien, hoe mensen hem zullen zien zal slechts een afspiegeling zijn van hoe ze zichzelf zien. Als het lijkt alsof ik mensen kwets is dat alleen omdat ze zichzelf kwetsen door vast te houden aan bepaalde ideeën die ze hebben over “wat hoort te zijn” over “wat ze nodig hebben om gelukkig te zijn”. Hoe ze externe belevingen koppelen aan interne emoties, hun verleden.
Kennelijk houd ik zelf dus nog vast aan het idee, dat ik in een relatie de ander gelukkig moet maken. Kan ik dat vastgebrande idee, die de wereld beter zou maken, niet loslaten. Probeer ik nog steeds de utopia te creëren waarin ik iemand ben die zo open is en zo vertrouwd en mensen niet beoordeeld dat ik niemand meer zal kwetsen en iedereen een goed gevoel krijgt in hun omgang met mij. Niet accepterend dat ik slechts ben wie de ander wilt dat ik ben. Dat ik ben zoals de ander mij zal willen zien. Zich zal ergeren aan delen van mij, omdat dat is waar ze zelf aan moeten werken. Mij zullen beoordelen en daarom nooit volledig kunnen accepteren. Dat hun gevoel/geluk niks van doen heeft met mij, maar slechts hun eigen verantwoordelijkheid is, wat ze zelf willen zijn, wat ze zelf denken te hebben.
Of ik ze kan geven wat ze denken nodig te hebben om gelukkig te zijn is niet aan mij, is niet afhankelijk van wat ik doe, maar afhankelijk wat zij zelf willen, daar heb ik geen invloed op.
Ze kunnen alleen zichzelf gelukkig maken door hun eigen verantwoordelijkheid te nemen.