Er is iets aan het wegvallen waarvan ik mij niet eens bewust was dat het bestond. Ik dacht altijd dat verantwoordelijkheid een rationeel concept was. Een zelf opgelegd idee om een bepaald zelfbeeld in stand te houden, ook naar de buitenwereld toe natuurlijk. Dat verantwoordelijkheden er waren door sociaal maatschappelijk opgelegde normen om een maatschappij te kunnen laten functioneren. Echter word ik mij er nu bewust van dat het ook een gevoel is. “Ik voel mij verantwoordelijk” is letterlijk wat het is. Dus ook al wist ik rationeel dat het niet mijn probleem is, dat het niet mijn verantwoordelijkheid is, het voelde wel zo. En dat gevoel is nu aan het wegvallen. Ik voel me nergens meer verantwoordelijk voor. Heel bevrijdend weer moet ik zeggen 🙂
Dus ja, ik zal mijn auto nog apk keuren over een paar weken. Mijn belastingaangifte doen. Over een paar dagen bij mijn vader langs gaan omdat ie jarig is uit sociale verplichting. Maar wel omdat ik daar zelf voor kies. Zo heb ik er nml een paar maanden geleden voor gekozen om de relatie met mijn moeder (of contact met mijn moeder) te beëindigen. Ik bleef dat immers alleen doen vanuit een verantwoordelijkheidsgevoel , een plichtbesef omdat het mijn moeder is. De brave zoon spelen omdat dat zo hoort. Maar ik was er klaar mee. Dus ondanks dat ik mij verantwoordelijk voelde koos ik toch anders. (daar zit natuurlijk een verhaal achter, maar die heb ik hier niet opgeschreven 🙂
In dat licht had Osho het dus mis. Osho zei na zijn periode van stilte dat hij bleef spreken omdat hij zich verantwoordelijk voelde. Hij saboteerde dus zijn eigen reintegratieproces naar de leegte/stilte (die nog leeg/noch stil zal zijn) uit een verantwoordelijkheidsgevoel. Hij had hierin geen keuze. Ik schreef daarop: “Ook Osho zat al die jaren in de fase van rationalisatie. Hij kon niet anders. Is dat waar ? Daar is geen antwoord op te geven. Dat is het probleem. Het is zowel waar als niet waar. Ik kies ervoor om te zeggen dat het een keuze is. Is dat waar ? Geen idee, hoe kan je kiezen van dat waar je niet bewust van bent ? Dus laat ik zeggen; een keuze kan eventueel mogelijk zijn :-)”
Alhoewel het niet incorrect is, is er altijd een keuze. Hij vertelt dat hij zich verantwoordelijk voelde om te blijven praten, maar dat dit spanning veroorzaakte omdat hij naar de leegte/stilte getrokken werd. Maar dat hij het toch bleef doen, omdat het belangrijk was. Maar dat was dus slechts weer een overtuiging, een perceptie. Hij dacht anderen echt te helpen. Dat het goed was om anderen te helpen ten koste van zichzelf. Hij kon de kosten wel dragen. Allemaal de illusie van een verlichte.
Dus het voelt misschien zo, maar zoals ik met mijn moeder heb gedaan, je kan altijd anders kiezen. Je hoeft geen slaaf te zijn van je gevoelens, van je interne belevingswereld.
Toch heb ik ook mijzelf nog zitten saboteren uit een verantwoordelijkheidsgevoel. Vooral ook weer richting de vriendin. Toch altijd mijn zwakke punt geweest. Verantwoordelijk voelen voor het geluk van de ander. (nog steeds een bespiegeling) . Ik besef mij nu dat dat een belangrijke reden is geweest voor mijn gebrek aan zelfdiscipline bv op het gebied van seks en klaarkomen en de gevolgen voor mijzelf. Ik kan wel zeggen dat ik het voor mezelf deed, kiezen voor plezier hiernu ipv op lange termijn. Maar als ik eerlijk ben, deed ik het ook gewoon omdat ik haar graag wilde geven wat ze wilde. Omdat ik haar graag gelukkig maak. Omdat ik mij daar verantwoordelijk voor voel. (nog steeds bespiegeling vanuit mijzelf)
Terwijl ik dit tik, wordt ik mij bewust hoe ik mij ook niet meer verantwoordelijk voel naar mijzelf toe. Om een normaal leven te leiden. Om normaal over te komen. Om prettig over te komen. Om gelukkig te zijn. Om iets te doen zodat ik mij goed voel. Om uit te vogelen wat ik moet doen om mij goed te voelen. Om uit te vogelen wat voor mij het juiste is om te doen. Niet meer verantwoordelijk om bepaalde dingen in stand te houden zodat dat mogelijk is. Ook naar de toekomst toe. Wat logisch is, want er is immers niemand meer om verantwoordelijk voor te zijn haha. Geen toekomst meer om verantwoordelijk voor te zijn. Niemand meer om een goed gevoel te geven. Plus hoe kan ik iets doen om mijzelf een goed gevoel te geven, als alles al goed is hahaha. Want nu is het niet alleen een weten, nu is het ook mijn ervaring. (niet vanuit het zelf/ego, zoals een emotie)
Omgang met anderen
Tevens had ik afgelopen dagen opeens een nieuw besef. Ik heb dus een vriendin die nog slaapt. Zoals elke relatie tussen 2 mensen brengt dat bepaalde moeilijkheden met zich mee. Het punt is dat ik als verlichte nogal dingen kan zeggen die mensen in hun kern raakt (de kern van hun ego). Hierdoor voelen ze zich heel erg bedreigt in hun bestaan en wie ze zijn. Logisch, want dat is wat dit proces is. Zo had ik laatst ruzie met de vriendin om iets (ik was uiteraard gewoon boos op mijzelf, dat ik mijzelf bleef saboteren.)(voor het eerst in 2 jaar trouwens en ze vond het nogal een schok om mij boos/geirriteerd te zien, dat was wat haar nog het meest verontruste zei ze later haha) en dingen die ik zei raakte haar nogal. Zo sprak ze later het zinnetje uit: “ja maar als mijn verleden er niet toe doet, wie ben ik dan nog ? ” hahaha. Ja precies. Een hele angstige gedachte 🙂 . Maar vanuit mijn perspectief natuurlijk een hele mooie gedachte.
Maar goed. Ik kan in een relatie dus niet de hele tijd maar naar de waarheid gaan wijzen. De ander zal zich in haar bestaan bedreigd voelen en willen vluchten.
(Dit is een belangrijke reden waarom ik weet waarom al die Guru’s als Mooji en consorten nep zijn. Waarom guru’s als Osho die aanbeden worden niks voor elkaar krijgen. Een echte Guru doet je pijn, raakt je in je kern en zal je voor weg willen vluchten. Een echte Guru is helemaal niet prettig om mee om te gaan, want hij zal je constant triggeren in een onaangenaam gevoel dat je dit helemaal niet wil)
Daarnaast is het zoals Jed McKenna ook zegt. Anderen mensen hebben vanuit ons perspectief de mentale leeftijd van iemand van 12 jaar. Alle mensen komen op ons over als kinderen. Hoe ze reageren op situaties vanuit hun emoties etc.
Nou heeft de vriendin een zoontje van 5 jaar. Ik help haar hier ook mee om een betere moeder te zijn, wat ze graag wil zijn. (zit ook een heel verhaal achter wat ik hier niet heb opgeschreven). Ik heb zelf ook boeken gelezen over hoe je kinderen goed kan opvoeden tot zelfstandige zelf probleem oplossende volwassenen. (iets wat nu nogal fout gaat in de maatschappij) .
Zo las ik ook een artikel over een schrijfster met 5 punten die goede ouders behoren te doen. Het eerste punt was: ”
- They validate their feelings
Kids’ responses often seem out of proportion to the circumstances. But saying, “Calm down! It’s not a big deal,” or “Don’t be scared. Everything will be OK,” does them a disservice.
Their feelings — no matter how dramatic they seem — are real. Smart parents teach kids that their feelings are OK and it’s what they do with those feelings that matters. They say things like, “It’s OK to feel angry but it’s not OK to hit your brother.”
Van <https://www.cnbc.com/2019/03/05/how-to-raise-successful-emotionally-intelligent-and-mentally-strong-kids-according-to-science.html?__source=twitter%7Cinternational> ”
Dit in combinatie met het lezen van dat andere boek ( “How to talk to kids”) deed mij realiseren dat ik dat zelf ook kan gebruiken in mijn omgang met andere mensen. Immers vanuit mijn perspectief zijn het nog allemaal kinderen :-).
Dus in de plaats de vriendin naar de waarheid te wijzen en haar te raken in de kern van wie ze denkt te zijn, kan ik ook zeggen. “ik snap dat je die angsten hebt op basis van ervaringen in het verleden, maar het zijn jou angsten en ervaringen en het is niet ok/eerlijk om mij vanuit die angsten te beschuldigen naar een niet bestaande toekomst” hahaha, zoiets.
M.a.w. als er iets is, ga ik toch nog steeds in de valse macht afweer en probeer het probleem via de ander op te lossen. Terwijl het enige wat ik echt behoor te doen, is gewoon mijn grenzen aan te geven en voor mijzelf op te komen. Het is aan de ander om te beslissen wat ie daarmee doet.
Je bent dus niet in controle over die beslissing en dat is beangstigend. Daarom lossen we liever de problemen via de ander op, want dan blijven we in controle en geloven we richting de ons gewenste uitkomst te gaan. Dit proces is echter weer zelf-sabotage.
Reageren kan het beste uit vertrouwen, vertrouwen in de ander. Dat diegene de juiste beslissing zal maken in haar reactie op het aangeven van mijn grenzen en het opkomen voor mijzelf.
Ook voor een verlichte blijft dit dus lastig zoals ook Osho en anderen laten zien. Er blijven gevoelens waarin we blijven geloven en naar blijven handelen. Vaak ook nog onbewust. Dat valt dus veel later pas weg. Als het eindige bewustzijn, wat ik het zelf/ego noem, blijft wegvallen/samensmelten met het geheel.
Wat dat betreft ben ik van mening dat echte spirituele verlichting er pas is als we een non-duaal bewustzijn ervaren. Niet alleen weten dat het zo is. Volgens Jed zijn er niet meer dan 80 verlichten op deze wereld, later denkt hij nog minder. Maar hijzelf ervaart nog een duaal bewustzijn/eindig bewustzijn en rekent zichzelf wel onder de verlichten.
Dus als we de definitie hanteren van een non-duaal bewustzijn ervaren dan zal dit nog veel minder zijn. Omdat ik lees dat de meeste waarschijnlijk zo’n 25 jaar nodig hebben om die fase te doorlopen. Van verlichting naar non-duaal bewustzijn ervaren (raar om te schrijven, omdat er geen ervaringen meer zijn) . Denk trouwens ook dat vele mensen er helemaal nooit komen, als je die duale staat maar genoeg blijft voeden.
Dat betekent dat er misschien niet meer dan enkele “echte” verlichten zullen zijn die in een non-duale staat zijn. En iig betekent dat, dat geen enkele guru met satsangs echt verlicht is. Want zoals Jed en ik terecht zeggen: iedereen zou gillend wegrennen als ze echt waren geweest hahaha. Of hij zit er gewoon stil te zijn hehehe.