Het concept tijd begint idd te vervagen. Ik merk op hoe herinneringen geen reactie of gevoel meer ontlokken. Ik denk terug aan een ervaring in het verleden, maar het heeft geen betekenis meer voor mij. Ik kan het ook omschrijven als dat het geen gewicht meer heeft. Het is slechts een doorzichtige gedachte, vluchtig. Ik weet dat het heeft plaatsgevonden (er bewust van zijnde dat het slechts een zelf gevormd idee is van wat heeft plaatsgevonden) , maar er zit geen emotie bij, geen oordeel.
Ook de toekomst heeft geen gewicht meer, ontlokt geen reactie. Ik probeer een beslissing in de toekomst te maken (bv ga ik morgen naar een verjaardag) , maar er is niks om te beoordelen of het een goed of slecht idee zal zijn. Ik heb geen flauw idee hoe de beslissing genomen zal worden. Of ik ga of ik ga niet. Op dit moment weet ik alleen dat beide opties nog open lijken te zijn, al weet ik zelfs dat niet zeker.
De Bijbel van Spirituele Verlichting
Een dagboek over de weg van verlicht zijn