Wat als het universum dat volledig uit energie bestaat tevens uit informatie bestaat. Dat energie (volgens string-theorie door op snaren die op verschillende manieren trillen) informatie is en dus een groot geheel van interactie van informatie. Dan zou je kunnen zeggen dat het universum zelf ook een vorm van denken heeft.
Het ego is energie, het geheel is energie en ook onze hersenen. Dat zou betekenen dat het niet alleen gaat om de verhalen, de interpretatie van ons denken. Maar dat alle drie de systemen op hun manier kunnen denken en verschillende dingen willen en in conflict met elkaar zijn. (wat stress, ongemak, lijden oplevert)
Ik kan mij herinneren dat ik heb geschreven: Het geheel moet leren, beseffen. Ik weet de dingen al voordat ik ze ervaar bv.
Ik heb lang geprobeert uit te vogelen wat ik nou zou willen en concludeerde dat ik dat niet kon weten. Op zich is dat waar, immers je weet pas wat je echt wil als je het doet. Maar dat komt omdat er geen IK is die iets wil. Er zijn meerdere systemen die wat willen en op het moment dat je het doet weet je welk systeem heeft bepaald. Als we ons identificeren met een ander systeem zeggen we dat we dingen doen die we niet willen. Slechts een verkeerd zelfbeeld.
Daarom is er geen “IK wil”, is er geen IK. Er is niks dat bepaald. Ik geloof dat ze zeggen dat het onze neo-cortex is die alle informatie probeert te verwerken en te beslissen welke informatie gevolg moet worden door actie. Maar dat is slechts een illusie. Het wordt net zo goed bepaald door het lichaam, door de omgeving , ego, etc.
Het ego voelen we en bepaald hoe we ons voelen en dat bepaald ons geluk en dus laten we ons leiden door het ego, zijn we een slaaf van het ego. Het is iets concreets. Iets waar we een verhaal aan kunnen koppelen.
Maar het echte pure weten, heeft geen lokatie, is niet te voelen of te interpreteren. Het is gewoon, het weet gewoon. Het leert door dingen fout te doen, door gewoon te proberen, door te doen. Door een samenwerken van alle informatie, maar niet alleen in onze hersenen, onze denken, maar als geheel.
Hoe weet je dan wat je moet doen ?
Die vraag is niet te beantwoorden. Het is niet te voelen, te begrijpen of op enige manier uit te leggen. “Hoe weet je dat dan ? ” Geen idee. Ik weet het gewoon.