Het ego zal nog stilvallen

Ik betrap mijzelf hoe ik steeds het moment waar ik mij bevind beoordeel.
Hoe ik iets identificeer als “de ander”, wat nog zou moeten verdwijnen.
Ik blijf dus niet neutraal.
Hoe onzinnig is het eigenlijk om het hiernu te beoordelen ? Waarmee zou ik het moeten vergelijken ? Juist, het enige waar ik het mee kan vergelijken is een zelf verzonnen toekomst of verleden of een idee hoe het zou moeten zijn. Onzin.
 
00:00
 
Ik zit in de vage situatie van sterven en geboren worden tegelijkertijd.
Het tijdelijke zelf, wie ik heel mijn leven dacht te zijn, de ervaringen die ik voor normaal aanneem, blijft sterven. Niet door overgave, acceptatie of al die bullshit. Het sterft door het niet meer te voeden, door niet meer te creëren.
Tegelijkertijd geef ik mijn ware eeuwige zelf de ruimte, daar waar geen ervaringen zijn.
Het is wat verwarrend.
 
Begrijp nu wel hoe mijn vluchtgedrag de afgelopen jaren het ego is blijven voeden. Die drang is er nog steeds. Ik reageer er nu alleen nauwelijks meer op. Al blijft dat onwennig.
 
Die hele “ik ben verlicht” ervaring ben ik kwijt en ik herinner mij hem nog amper. Het was denk ik gewoon een soort binnenste buiten keren waardoor ik in contact kwam met mijn ware zelf. Het proces is dus nog niet afgelopen. Het ego zal nog stilvallen doordat ik het niet meer voed, niks meer creëer. Ik heb echter niet het idee dat dat veel zal veranderen.