Geen zelf is ook onzin

Paar dagen geleden las ik het boek van Richard Sylvester, “Geen zelf geen ander”. Het enige wat hij te vertellen had is dat er niemand is. Niemand die dingen doet of beslissingen neemt.
Wat heb je aan die informatie ? Behalve dan dat je kan twijfelen aan wie je denkt te zijn ? (en dus op zoek gaat)
De gedachte die bij mij opkwam was meer: Dat klopt ook niet, zoals alles onzin is, is dat ook onzin.
Er is iemand, alleen kan je die niet lokaliseren en/of definiëren. Je kan zelfs zeggen dat er juiste vele zijn. Ik ben vele iemanden:
Er is iemand die loopt, iemand die ademhaalt, iemand die focust, iemand die denkt, iemand die gedachten heeft, iemand die zoekt.
Je bent niemand en allemaal tegelijk.
 
Ik geloof dat ik het herboren worden begin te ervaren. De “ik ben” achter alles. (waar Mooji het over had, maar dus pas nu ervaren kan worden, dus heeft geen zin om zoiets uit te leggen aan zoekenden)
De “ik ben” die weet zonder te weten. Begrijpt wat hij niet kan begrijpen. Die geen eigenschappen, kenmerken of lokatie heeft. Die niet ervaart, maar bewust is van het ervaren.
Van “ik ben niet”, naar “ik ben”.
 
Wantrouw (en vertrouw) dus ook alle informatie van een verlichte. Wat hij vertelt heeft alleen betekenis vanuit zijn ervaring.
Ook wat zij vertellen klopt niet, tenzij het heel toevallig bij jou ervaring past. Zelfs de stelling: Er is niemand, klopt niet (en wel) . Er is: “ik ben”. Maar daar is verder niks over te zeggen en heeft pas betekenis nadat je gestorven bent en herboren wordt. Denk dus niet dat je zoiets ooit kan begrijpen. Het kan alleen als het onbekende ervaren worden.
 
Het negatieve: Ik ben niet
Het positieve: Ik ben
 
Beide zijn waar tegelijk.