Helemaal alleen sterven

Heb net ruim 12 uur in bed gelegen en grotendeels geslapen. Heb mijzelf wel ook even ontladen midden in de nacht, want energie werd weer teveel. Vanochtend vroeg hoorde ik opeens een harde knal terwijl ik raar lag te dromen. Heb het idee dat het uit mijzelf kwam. Voel een energie van moeheid door heel mijn lichaam op dit moment. Komt dus goed uit dat ik de komende week letterlijk niks hoef te doen op dit allin resort.
 
Tijdens mijn ochtend gewoon zitten realiseer ik me dat ik niet voor de dood kan kiezen, zoals altijd heb ik alleen de vrije wil om te blokkeren. De dood te blokkeren door te kiezen voor het leven.
Daarom irriteerde mij die anti-abortus geouwehoer in Amerikaanse series mij zo, zelfs in een zombie apacolipsch vinden ze het kennelijk niet kunnen, mongolen.
Maar goed het irriteerde mij zo omdat ik (onbewust) steeds blijf kiezen om te leven, te blijven deelnamen aan het spel, ipv mijzelf te accepteren , door te accepteren dat het elk moment over kan zijn. Dat er elk moment gestorven kan worden.
 
Hier had ik gister op zich wel mooie ervaring mee, toen ik over de snelweg door een dichte mist naar Dusseldorf reed. Energie was hoog, en het bizarre gevoel dat het elk moment over kon zijn i.c.m. door de mist te rijden en niet kunnen zien wat er voor mij lag. Alsof ik met xtc op mijn dood tegemoet reed met 120 km uur zonder te zien waar ik heen ging. Net een pretpark 😉
 
12:30
Waarom eigenlijk niet gewoon sterven in stilte. Alsof er een verband is tussen deze zichzelf herhalende sprookjes en het sterven van het ego, mijn sterven. Slaat weer eens nergens op.
 
Een motivatie om de wereld een betere plek te maken door zelf niet meer aan alle conflicten mee te doen is dan eigenlijk het enige mogelijk. Maar ook daar heeft niemand in feite wat aan want ze zitten gevangen in hun eigen sprookjes en daar kan ik niks aan doen of veranderen.
Al die sprookjes zijn zo nutteloos.
Typisch hoe elke ervaring nieuw is en daarom ook het sprookje nieuw doet lijken. Het is gewoon precies hetzelfde sprookje.
Er valt niks nieuws meer te vertellen, alleen te ervaren.
 
13:30
Begrijp nu ook nog een verhaal van Katie, over een man die graag zijn vrienden erbij heeft als hij sterft. Hij voelt het aankomen en roept elke keer vrienden erbij om erbij te zijn als het moment daar is.
Want is dat eigenlijk een niet nog grotere angst ? Niet alleen sterven zelf, maar om helemaal alleen, in stilte, zonder nagedachtenis of wat dan ook , geheel eenzaam te sterven ??
 
(de reacties ook van al die Egyptenaren als ik zeg dat ik hier alleen ben. Grappig gewoon. Vind het nu niet erg meer om de dorpsidioot te zijn 😉 )
 
Dat verklaart wel waarom er elke keer zo die drang was om nieuwe vrienden te maken. Dat ik toch weer een relatie kreeg. Waarom ik moeite heb om dit dagboek los te laten. Waarom ik blijf doen alsof ik nieuwe verhalen die betekenis zouden hebben te vertellen heb. Waarom Jed mcKenna niks anders te doen heeft dan zichzelf alleen terug te trekken in een hutje met zijn hond maya.
Beter zou zijn, als hij ook zijn hond los zou hebben gelaten. Oh nee dat kan niet. Want dan was het verhaal al gestopt natuurlijk. Nou ja, het gaat er iig om, je toch eenzaam terug te trekken om te sterven.
(op een resort in Egypte hahaha)