Kennis nodig om “de ander” te helpen.

Besef mij opeens weer een overtuiging die mij in de weg zit.
Ik schreef al, het gaat zo geleidelijk omdat ik wil dat het zo geleidelijk gaat. Zo heb ik het idee dat ik er controle over blijf houden en dat heb ik in feite ook, immers daarom gaat het zo geleidelijk. Logisch, ik heb immers de controle om te blokkeren, deze is echter alleen onzinnig om te doen. Je hebt niks aan die controle.
Het gaat om begrijpen, om kennis.
Ik schreef al Kennis is mijn Boeddha. Begrijpen is mijn Boeddha.
Wat is de basis van mijn ego-mechanisme ? De basis-behoefte die het gecreëerd heeft om zijn dood uit te stellen, vast te houden aan zijn overleving ? Het ego volledig begrijpen (theorie van alles) , volledige kennis. Het “ik ben klaar” gevoel creëren. (wat uiteraard ook weer een illusie is)
Ik heb echter al heel lang geen vragen meer. Ik weet al heel lang alles al. Ik ben al heel lang klaar. Ik ben al heel lang verlicht.
Het ego heeft zichzelf echter wijsgemaakt dat hij zichzelf nodig heeft om zichzelf te kunnen begrijpen. Ik heb misschien geen vragen meer, maar “de ander” heeft nog heel veel vragen. “de ander” is nog steeds op zoek.
Om “de ander” te kunnen uitleggen hoe ze zichzelf kunnen helpen, zichzelf kunnen begrijpen, hun ego kunnen loslaten, heeft het ego de overtuiging dat het zichzelf nodig heeft om de vragen van anderen te kunnen beantwoorden.
Maar die vragen die ik de anderen geef, zijn weer een bespiegeling van de vragen die ikzelf bedenk. Het zijn niet vragen die ik NU heb, maar vragen uit mijn verleden die ik spiegel op de ego’s van anderen. Dat is weer zelfherkenning.
Alhoewel ik begrijp dat het onzinnig is om mijzelf te helpen, had ik kennelijk nog niet volledig door hoe onzinnig het is om de ander te helpen. Beter vertaalt , om de ander te helpen op basis van mijn eigen ego.
Jed vertelt ook dat hij geen idee heeft wat die mensen in zijn huis doen en waarom ze daar zijn. Elk ego is anders, maar tegelijkertijd ook hetzelfde.
De overtuiging dat ik mijn eigen ego-mechanisme nodig heb om de ander te blijven begrijpen is onzinnig. Immers als je de ander wil geven wat hij denkt nodig te hebben, of de onzin ervan te laten inzien, heb ik niet mijn ego nodig, maar het ego van de ander. Die alhoewel heel anders zal zijn dan mijn ego en andere dingen nodig denkt te hebben, toch precies hetzelfde is en precies hetzelfde nodig denkt te hebben: Een Doel, Motivatie, Controle, Streven naar het goede, Streven naar betere overlevingskansen cq overleving veilig stellen, Kennis, Begrijpen, Goed Gevoel, Gelukkig zijn, Liefde, Betere wereld. Wat weer allemaal omschrijvingen van hetzelfde zijn hahaha.
 
Om een of andere reden is er dus nog de overtuiging dat als het ego-mechanisme helemaal is stilgevallen dat ik dan het ego niet meer goed kan uitleggen en onbegrijpelijk wordt voor anderen. (bedenk me nu dat dit waarschijnlijk een bespiegeling, een projectie is van mijn denken voor mijn eigen toekomst. Dat ik voor mijzelf onbegrijpelijk wordt hahaha)
Dat ik het doel in mijn leven. Een theorie van alles, M-theory of happiness, geheim van gelukkig zijn, moet loslaten. De betekenis die ik het heb gegeven moet loslaten. Dat IK er dan niet meer toe doe.
Maar ik heb mijn ego-mechanisme sowieso helemaal niet nodig. Ik heb immers die van de ander. Ik moet ook die van de ander gebruiken.
(Katie, Is dat waar ? Draai het om ! )
Een toekomst waar het ego-mechanisme is stilgevallen is onbegrijpelijk omdat ik het nog niet ervaren heb en dus zijn verlichte mensen altijd onbegrijpelijk omdat anderen het niet ervaren hebben. Als je het zelf ervaren hebt is het opeens heel logisch en begrijpelijk wat ze zeggen, maar ook onzinnig want je ervaart het zelf al.
Een verlichte kan dus niet anders als onbegrijpelijk zijn. Streven naar zo begrijpelijk mogelijk zijn is weer het ego-mechanisme wat zichzelf een doel, betekenis etc geeft, onderdeel van de identiteit die met het andere ego praat.
Mijn hele wens om het ego-mechanisme zo begrijpelijk mogelijk te maken voor anderen is dus slechts een excuus om het actief te houden te blijven voeden.
 
En wat ik nu schrijf is slechts weer een andere versie van wat ik al 2 jaar geleden heb geschreven. Dat ik anderen pas moet gaan helpen als ik mijzelf geholpen heb. Dat die drang slechts uit het ego komt.
(Jed gaat hier ook op in , in boek 2)
Ik schrijf dus weer kennis op, wat ik allang weet. Maar net doe alsof het nieuwe inzichten zijn. Ik geloofde dat ook eventjes.
Ik geloof dat alles wat ik nu tik nieuw is tov wat ik vorig jaar heb geschreven. Maar het is tevens precies hetzelfde.
Uiteraard is het weer beide.
Het is compleet nieuw, maar tevens precies hetzelfde.
 
Ik kan er ook zo tegenaan kijken. Zolang het ego-mechanisme actief is, zal het proberen zichzelf te begrijpen, een excuus verzinnen waarom het er nog is. Een reden geven voor zijn bestaan, een oorzaak, een begin. Daar zit het euvel van zichzelf blijven herhalen.
Aan de ene kant is het ego-mechanisme sinds mijn verlichting 3 jaar geleden aan het stilvallen, maar is het tevens actief en blijft het dus excuses, oorzaken etc verzinnen voor het feit dat hij nog actief is. (die liggen echter in het verleden en bestaan dus niet)
Het is weer een vicieuze cirkel. De slang die zijn eigen staart op eet.
Het ego is zijn eigen oorzaak, zijn eigen begin en eind.
Het ego zal altijd zichzelf proberen te begrijpen zolang het actief is.
Dus dit dagboek zal eeuwig zichzelf blijven herhalen zolang mijn ego-mechanisme actief is.
Totdat het natuurlijk inziet hoe onzinnig dat is hahaha. Maar is dat echt een inzicht ? Of slechts weer een verzonnen verklaring voor het feit dat het ego-mechanisme aan het stilvallen is ????
Immers komt dat inzicht eigenlijk niet pas nadat het ego-mechanisme meer is stilgevallen ? Aan het loslaten is.
 
Als je die redenatie volgt en het begin punt neemt zoals Jed Mckenna, de eerste stap noemt. Dan is verlichting zelfs binnen een paar maanden mogelijk. In mijn geval zat tussen het besluit er volledig voor te gaan en de verlichting dan dus 3 maanden.
Nu is dat mechanisme al die tijd bezig met stilvallen. En komt er overeenstemming tussen wat ik al weet en wat ik ervaar cq besef. Dat lijkt dan weer nieuwe kennis, nieuw inzicht. Maar het is het stilvallen wat die nieuwe kennis cq inzicht veroorzaakt en niet andersom.
Het opschrijven van dit dagboek maakt het stilvallen gewoon gemakkelijker, het maakt het loslaten gemakkelijker.
Maar eigenlijk schrijf ik helemaal niks nieuws tov wat ik 2 jaar geleden al schreef en wist. Alleen de ervaring is anders.
Want de ervaring is wat aan het stilvallen is.
Dus dat de zogenaamde kennis, leraar of wat dan ook komt op het moment dat je het nodig hebt is helemaal niet bijzonder.
Dat die boeken op mijn pad kwamen op het moment dat ik ze nodig had etc etc
Immers het is niet de kennis, leraar, inzicht die het persoonlijke pad voor je vormen. Het is het pad wat je kennis, leraar en inzicht vormt !
Een leraar bestaat niet. Iedereen is mijn leraar. Immers je kan ze positief (hoe het wel moet) of negatief (hoe het niet moet) gebruiken. De regel die ik omschrijf, wat je het meest irriteert aan anderen is wat je bij jezelf het hardst aan moet werken. Maw het is kennis wat je al lang bezit. Ik was mij er alleen nog niet bewust van hahahaha.
 
Dat is dus wat bedoelt wordt met het is niet nodig om kennis te vergaren, immers je bezit alle kennis al.
Bizar weer hahaha. Die kennis heeft weer alleen betekenis tov het ego. Het ego is dus kennis.
 
Mijn overtuiging dat ik kennis nodig heb, is dus weer een truc van het ego om zichzelf bestaansrecht te geven. Een reden om zichzelf nut te geven.
Zo is het dus constant in strijd met zichzelf, zelfs bij zijn eigen ontmanteling.
 
Het ego is niet alleen zijn eigen oorzaak, zijn eigen begin. Het is ook zijn eigen reden, zijn eigen doel, zijn eigen eind.
 
Ik ben mij ook al heel lang bewust van het feit dat ik mijn perceptie niet kan veranderen. Immers ik ben niet het ego. Ik schreef al heel lang geleden, geniet gewoon van de rit, wees gewoon gelukkig terwijl het gebeurt, ervaren wordt etc etc.
Ik weet al heel lang de onzin er van, hoe onzinnig het is. Dat schreef ik ook al heel lang geleden.
 
Ik schreef dus van alles als verlicht persoon, zonder zelf volledig te beseffen wat ik schreef WHAHAHAHAHA.
Ik had de kennis al, maar besefte het niet, omdat het niet mijn ervaring nog was/is.
Verlicht zijn is ook gewoon een overtuiging. Ik weet al lang dat het niet bestaat, dat het geen betekenis heeft.
Ik weet al heel lang dat er niks is.
Maar omdat het ego-mechanisme nog niet helemaal is stilgevallen, is dat nog niet volledig mijn ervaring.
 
Wel grappig dus dat eigenlijk al mijn ervaringen nieuw lijken, maar toch hetzelfde zijn. Humor.