Gehechtheid is een verslaving

Het is niet persoonlijk.
Wat  is daar gewaar van ?
Door wat wordt ik nou begrensd ?
 
Ik ben de onverstoorde ruimte waarin alle storingen zich afspelen. Inner-vrede krijg je niet door de verstoringen te verhelpen of te veranderen. Het is beseffen dat het niks met jou te maken heeft, dat je er alleen gewaar van kan zijn vanuit het onverstoorde.
Wees niet gehecht aan het lichaam, controle, gevoelens, emoties of het gevoel “te leven”. Laat ze los door ze slechts waar te nemen vanuit het onverstoorde. Dan kunnen ze verstoren wat ze willen zonder er last van te hebben.
 
Externe gehechtheid (aan geld, goederen, mensen, ervaringen) is slechts weer een bespiegeling van de interne gehechtheid (aan lichaam, ego, emoties, gevoel te leven, energetisch lichaam) . Gehechtheid om het niet alleen waar te nemen maar het te zijn, te controleren, te ervaren, te verbeteren, te oordelen. Gehechtheid aan het illusionaire zelf.
 
Gehechtheid is een verslaving.
 
22:00
 
Ik heb nu pas opeens door tijdens mijn meditatie dat ik me heb zitten concentreren op de vorm, op de energie van de vorm, het lichaam, biologisch en energetisch. Ipv de levenloze diepten van het vormloze. Waar IK lijk te sterven en op te houden.
Al die tijd bleef ik me dus hechten aan de vorm om te proberen de vorm te verbeteren en in evenwicht te brengen om zo te krijgen wat ik zoek. Dat contact (eerst met de ander) met mezelf, mijn ware zelf.
Door de overtuiging , evenwicht zonder blokkade is het vrij stromen van mijn levensenergie en dat is de bevrijding en vrede die ik zoek. Niet meer afgescheiden zijn door die blokkade.
Maar dat is weer een oorzaak zoeken die er niet is. Door mijn identificatie met vorm, cq energie.
Ik ben de lege levensloze diepte van het vormloze, waar ik juist alle contact lijk te verliezen. Contact met de wereld, met mijzelf, beide de illusie van het denken. Om het echte contact te maken waar ik zo hard naar op zoek ben, moet ik dus mijn gehechtheid, mijn verslaving opgeven. Mijn contact met de wereld zoals ik die altijd heb gekent maar slechts een illusie blijkt te zijn. Daar waar echte contacten niet mogelijk is, waar echte liefde niet mogelijk is.
Door het opgeven van mijn gehechtheid aan die wereld, aan mezelf, mijn biologische en energetische lichaam, kan ik eindelijk in contact komen met het goddelijke, mijn ware zelf. De lege levensloze diepte van het vormloze. De leegte van boeddha.
Het lijkt eng, maar ik weet dat ik moet gaan.