Stomme overtuiging dat ik mijn zijn alleen volledig zou kunnen ervaren als mijn energie in evenwicht zou zijn, of vrij zou stromen zonder blokkade.
Hierdoor gaf ik constant aandacht en dus voeding aan het zoeken en de blokkade.
Sukkel ben ik ook.
Het zijn is altijd te ervaren ongeacht de emoties of spanning of blokkade.
Wees gewoon en laat het gebeuren.
De overtuiging dat die blokkade mijn levensenergie blokkeerde (wat op zich juist is). Dat dat de reden was dat ik mij afgescheid voelde van de rest. M.a.w. ik zag het als een oorzaak. Een reden.
Maar er is geen reden of oorzaak om niet gewoon te zijn.
Dat heb ik al zo vaak geschreven, maar nooit volledig beseft wat dat betekent.
(dat die energie is afgescheiden van de rest heeft niks met mij te maken. Alleen door mijn identificatie met die energie voel ik mij afgescheiden van de rest. Een illusie)
