Euforie was maar van korte duur, na een paar uur was het al weg en veranderde het weer in een negatief gevoel. Om een of andere reden blijf ik me hier nu al 2 dagen aan vastklampen, alsof ik ff moet rouwen voordat ik de volgende fase kan toelaten. Het blijft toegeven aan de weerstand die het ego geeft om compleet los te laten. (een licht depressief gevoel van het ego dat weer de nutteloosheid van zijn eigen bestaan inziet, alleen nu identificeer ik me er niet meer zo mee en dus voelt het meer op de achtergrond)
Dit heeft te maken met mijn werk op de beurs. Nadat ik begin dit jaar erg goed had verdiend, ben ik daarna weer teveel risico gaan nemen door hebzucht en overmoed (omdat ik zo vaak goed zat) en heb afgelopen maanden veel geld verloren. Ben nu weer terug bij af en moet nu weer opnieuw beginnen met kapitaal opbouwen. Ik heb mijn verlies genomen en alles verkocht (op 1 positie in goud na, die ik kan aanhouden met een strakke-stop loss en dus met weinig risico op meer verlies. Als de koers niet omhoog gaat, gaat ook deze er de komende dagen alsnog uit)
Na een periode van goed handelen en veel verdient te hebben had ik het idee gevat om opeens mijn succesvolle strategie te veranderen en lange termijn te gaan beleggen. Eerst in zonne-energie, wat geen goed idee was en ben ik op tijd mee gestopt. Daarna in KPN, wat ik ook niet goed heb gedaan, maar wel winstgevend ben uitgekomen. Ook dat losgelaten omdat ik doorhad dat lange termijn aanhouden niks is voor mij, teveel onzekerheid. En nu weer het idee om short te gaan in een short olie fonds die heftig beweegt. Gratis geld is het in principe, maar helaas met teveel risico tussendoor door de volatiliteit. Het werkt alleen als je de positie de hele rit kan aanhouden en werkt niet als je tussentijds door margin calls moet terugkopen door een uitschietende beweging in de prijs.
Er was duidelijk weer een zelfdestructief mechanisme aan het werk die me weer eens heel veel geld heeft gekost.
Nadat ik met een onbehagelijk gevoel mijn posities had gesloten en mijn verlies had genomen, reed ik in de auto naar mijn salsa les in Utrecht.
Ik realiseerde me opeens dat ik blijf vasthouden aan dat laatste dunne laagje van controle, van een zelf (en ander) mede door mijn werk op de beurs. En ik probeerde dat laatste dunne laagje los te laten via de beurs. Alsof als ik de beurs zou loslaten op dagelijks analyseren, volgen en op handelen en via een bepaalde lange termijn strategie toch mijn geld zou verdienen dat ik dan de vrijheid zou krijgen die ik al die tijd aan het zoeken ben.
Met andere woorden ik probeer interne vrijheid te krijgen, verlichting, via de externe wereld. Door wat te doen, te ondernemen.
De illusie van controle is heel sterk als ik met de beurs bezig ben, ik ga dan lezen en analyseren vanuit mijn ego/denken. Ik gebruik het ook als excuus uiteraard. Als het weer wat onbehaaglijk wordt, of te onwennig ga ik weer achter de computer zitten om koersen te kijken en berichtjes te lezen om weer tot rust te komen, soort van. Het is dus duidelijk weer vluchtgedrag. (ongelofelijk hoe dit zich blijft manifesteren) Ik merk dat ik er verslaafd aan ben. Constant op zoek naar oplossingen voor problemen die ik zelf bedenk.
Ik zoek de ultieme vrijheid, compleet vrij te zijn. Dit omdat we een slaaf zijn van ons denken, van ons ego. We leggen ons constant dingen op die zouden moeten gebeuren. Ik probeerde die vrijheid ook letterlijk in mijn leven te krijgen via de beurs , door financiële vrijheid te creëren, zodat ik niks meer hoefde te doen. Het is weer een projectie van mijn denken over “wat zou moeten zijn”. Over hoe iets eruit zou moeten zien.
Maar de ultieme vrijheid heeft natuurlijk niks met mijn werk of financiën te maken. Maar alles met het feit dat ik nog steeds een slaaf ben van mijn ego en dat ik dat niet meer wil, ik snak naar die vrijheid. (terwijl ik tegelijkertijd verslaafd blijf aan die illusie van motivatie en controle)
Ik merk dat ik iets wil blijven voelen, omdat ik de overtuiging heb dat dat is wat ik ben, dat dat is wat verantwoordelijk is voor het feit dat ik leef, dat ik ervaar.
Ik heb mijn posities verkocht om die verslaving op te geven, om een paar maanden niks te doen met de beurs. Ik merk dat ik dat moeilijk vind, duidelijk een teken van verslaving. Ik blijf de drang houden om “wat te doen”, er moet geld verdiend worden om mij de vrijheid te geven die ik zoek.
Ik projecteer het idee dat ik dingen moet blijven doen om een inkomen te hebben als dat ik een slaaf blijf. Maar ik zal altijd een slaaf blijven van mijn omgeving, maar dat is niet erg, dat is wie ik ben. Ik ben alles. Dat is slechts projectie. In werkelijkheid blijf ik een slaaf van mijn denken en zijn ideeën over de wereld en over wat vrij zijn betekent.
Het blijft betekenis geven aan dingen en dingen verzinnen die moeten gebeuren om iets te verkrijgen in een toekomst die niet bestaat.
Ik heb geld van mijn beleggersrekening overgemaakt naar mijn betaalrekening. Ik heb daar nu €10.000 op staan en samen met de hondjes die ik nog wel doe verwacht ik daar 1,5 jaar mee te kunnen doen. (tenzij ik met sjoukje op een rondreis ga, maar die kans acht ik klein) Ik neem me nu voor om 3 maanden te stoppen met de beurs, om af te kicken met de bedoeling daarna vers en op gevoel te kunnen handelen op mijn oude succesvolle manier.
Wat ik in de tussentijd ga doen weet ik nog niet. Wie weet ga ik weer aan mijn website werken. We zullen zien.
Ik ga ervan uit dat dit het laatste is wat mijn bespiegeling op de externe wereld betreft en het laatste laagje intern.
Ik weet dat ik verlicht ben, nu nog ervaren. Durven vrij te zijn in een wereld zonder controle en emoties die me het gevoel geven te leven.
(typisch dat ik ga weer geloven “dat ik ergens doorheen moet” of moet voelen om los te laten of wat voor onzin ik mezelf allemaal wijs maak dat er iets mis zou zijn. Ik heb veel geld verloren, ik heb weer dezelfde fout gemaakt dus dan moet ik ff door een rouwproces etc. Ik vond het ook niet erg om het te voelen, het gaf een gevoel van vertrouwdheid, iets wat ik ken en eerder heb overwonnen, misplaatste veiligheid. Een probleem wat ik eerder heb opgelost. Gelukkig verdwijnt het nu gelijk weer nu ik me daar weer bewust van ben. Er hoeft niks afgesloten te worden natuurlijk. Er is geen einde, want het heeft nooit bestaan 🙂
Mooi dat je er zo eeuwig over kan blijven lullen, een eeuwig spelletje van kan maken. Alleen maar omdat het ego niet kan accepteren dat er niks nodig is, het leven goed is en er niks gedaan hoeft te worden, het niks kan doen en zelf verantwoordelijk is voor al het lijden en onzin. Zichzelf probeert te overtuigen.
Dan komt het besef weer, ik ben al verlicht.
Het is dus slechts weer een terugval in het oude bekende zelfdestructieve paradoxale mechanisme van het ego. Dan kan ik het weer een reden en betekenis geven, maar dat veranderd niks, voegt niks toe.
Het zijn slechts weer redenen verzinnen om de gedachte te ondersteunen dat er wat mis zou zijn, dan ga ik die weer ontrafelen als onderdeel van het ego en zo blijft de cirkel van het leven zichzelf eeuwig in stand houden.
Het is niks anders als zelf een probleem creeëren om die zelf op te lossen.
Het is niks anders als weer betekenis geven aan iets wat geen betekenis heeft.
Het nastreven van een bepaald niet bestaand idee in een niet bestaande toekomst.
Om een gevoel van “ik ben” in stand te houden, te voelen uit angst voor het onbekende.
Ik kan zo eeuwig mijn ervaringen blijven opschrijven om ze te ordenen, betekenis te geven, te begrijpen om ze belangrijk te maken.
Hoe vaak heb ik al geschreven dat het allemaal onzin is, dat er niks is, dat ik al verlicht ben. Dat ik dit dagboek als excuus gebruik. En dan ga ik mezelf weer wijs maken dat ik alleen ervaringen opschrijf en er verder niks mee doe, allemaal trucjes. Elke nieuwe realisatie is slechts een oude in een nieuw jasje. Het is elke keer hetzelfde mechanisme.
Ook deze verslaving ga ik nu loslaten.
Ik wilde zo graag een dagboek lezen van iemand die verlicht is geworden en lezen hoe die ervaring zou zijn en hoe ze dat hebben meegemaakt. Eckhart en Katie komen alleen met vage beschrijvingen op 1 bepaalde dag, een dag waarin ze denk ik vanuit een depressie hun pijnlichaam cq oude pijnen los hebben gelaten zoals ik ook al 3 jaar geleden heb gedaan. Ik zat alleen niet in een depressie dus was het contrast minder groot. Zelfs nu nog wil ik nog steeds geloven dat er nog wat gaat gebeuren, de balans etc. Ik kan het niet weten. Er is geen ervaring, want het is juist het wegvallen van het oude voelen, de oude ervaringen. Het nieuwe omschrijven zou totaal betekenisloos zijn.
Dus wilde ik blijven schrijven totdat het zou gebeuren. Maar het is het ego dat wat wil ervaren, want dat heeft het nodig om zich levend te voelen. Maar is niks dat iets kan ervaren en dat dan kan omschrijven en betekenis geven. Er is geen ik en de ervaring. Ik ben de ervaring en zelfs dat niet, want de ervaring zijn slechts emoties van het ego.
Het is weer alleen mogelijk om te omschrijven wat het niet is. Er is niks dat kan ervaren en er is niks te ervaren. Het ervaren is juist wat wegvalt, het sterven om herboren te worden. Ik wilde weten wat die ervaring inhoud.
Ik zal het nooit kunnen weten en ga het nooit weten, omdat het niet bestaat. Want op het moment dat dat gebeurd vallen de ervaringen weg, val ik weg, valt betekenis weg. De beroemde leegte van boeddha.
Ik kan het dus niet anders afsluiten. Ik begon mijn zoektocht met de vraag: “hoe is dat dan ? ” “Hoe heb je dat ervaren ? ” “wat is er precies gebeurt? ”
Er gebeurt niks (het gebeuren valt weg)
Er is niks te ervaren (het ervaren valt weg)
Er is niks
De vragen zijn onzin. En dus het hele punt van dit dagboek en waarom ik het begonnen ben. Ik heb ruim 3 jaar geschreven om te kunnen vertellen wat het antwoord is. (de hemel, nirvana, extase , liefdegeluk, het bestaat allemaal niet cq heeft alleen betekenis tov jou lijden, als het lijden wegvalt, valt ook de hemel/nirvana weg)
En het enige wat ik kan zeggen naar waarheid is dat er geen antwoord is , omdat de vraag onzin is.
Wat een deceptie !!
Whahahahaha.