Het gaat dus om het toelaten van je levensenergie. Iets wat in eerste instantie als een bedreiging wordt gezien, het vereist nml het loslaten van de illusie van motivatie, illusie van controle, illusie van een zelf. Het kan niet gevoelt of begrepen worden.
Na het loslaten van je pijnlichaam cq angsten hoeft er niks meer losgelaten te worden, dan gaat het om acceptatie van je levensenergie. De spanning die er gevoelt wordt is het botsen van je levensenergie die wordt tegengehouden door de inspanning van het ego, wie je denkt te zijn.
Maar je levensenergie van wie je denkt gescheiden te zijn, de realiteit, de wereld, dat is je werkelijke zelf.
Daarom is de illusie van controle, motivatie etc ook de poging om de wereld te controleren , te verbeteren , liefde en erkenning te krijgen uit die wereld; m.a.w. hoe je de wereld ervaart een bespiegeling van hoe je jezelf ervaart.
Het denken maakt er 2 van, maar de bespiegeling opheffen is inzien en ervaren dat jij de wereld bent, de realiteit. Van jezelf houden is niet houden van wie je denkt te zijn, maar van de realiteit, dat wat je werkelijk bent.
Inspanning wordt ontspanning als je de onzin van al je inspanning inziet en inziet dat het niet jou inspanning is. Het blokkeert de levensenergie wie we werkelijk zijn. Als de inspanning wegvalt, de blokkade wegvalt is er een samensmelten met de realiteit, met de levensenergie en houd het zelf en de wereld op te bestaan en is er alleen nog het geheel.
Sinds ik die lezing op TED heb gezien waarin gezegd wordt dat hersenen alleen gemaakt zijn voor beweging, valt het me op dat op de weg naar verlichting daaruit alles inderdaad wel te verklaren is. Immers het zelf en angst voor de dood valt samen met de illusie van controle. Controle over je lichaam en wat je doet, controle om je omgeving (jezelf) te controleren. Er wordt opgemerkt dat als levensenergie en beweging samenvallen , de illusie van motivatie/controle gebroken wordt. Er wordt gezien dat dat de overtuiging dat de levensenergie geblokkeerd moet worden via inspanning, welke een bespiegeling is van de inspanning van je lichaam voor beweging, niet de juiste is.
Maar dat levensenergie juist ook voor een beweging zorgt. Uiteraard een beweging waar je geen controle over hebt, een beweging die je niet kan begrijpen en geen betekenis kan geven, niet kan weten of het de juiste is en leid naar een onbekende toekomst. Maar de mooiste en enig juiste beweging die er is en behoort te zijn 🙂
HAHAHA, nou snap ik het pas, nou snap ik waarom het een bespiegeling is. Het klink de hele tijd alsof IK mezelf spiegel op de wereld, alsof het IK ben die het spiegelen doet. Dus dat IK met het spiegelen moet stoppen op de wereld.
Je kan de wereld niet controleren en veranderen, je kan alleen jezelf veranderen. Dit is op zich het pad, want het duale denken moet kiezen.
Maar in feite is er geen spiegelen wat IK doe, het is gewoon een spiegel. Waar je aan werkt is een spiegelbeeld van de wereld van wie je werkelijk bent.
Je kan alleen jezelf veranderen is dus werkelijk: Je kan alleen je (zelfverzonnen) spiegelbeeld veranderen. Inzien dat het een zelfverzonnen spiegelbeeld is, een reflectie via het denken. (en dus duaal en dus goed/slecht, gespleten)
Het is dus niet gek dat mensen zo hard proberen te wereld te beteren, helaas vanuit het ego en dus maken ze het alleen maar erger. (bespiegeling hoe ze zichzelf proberen te verbeteren)
En dus is zelfacceptatie en houden van jezelf. Niet houden van wie je denkt te zijn, je illusionaire door het denken gecreëerde spiegelbeeld die ook als echt ervaren/gevoelt wordt (en zo de realiteit dus beïnvloed, wie je dus werkelijk bent. Deze beïnvloeding is dus alleen negatief -> al het kwade wordt gedaan in naam van het goed), maar de realiteit accepteren en ervan houden.
Zelfacceptatie = realiteit accepteren
houden van jezelf = houden van de realiteit.
(Maw de wereld is niet jou spiegelbeeld, waar het spiegelen op gebeurt. JIJ bent het spiegelbeeld hahaha. )