Ervaring van “verlichting” al gehad ?

Het is nu 3,5 week geleden dat ik xtc heb gebruikt op dat techno festival. En het is heel apart hoe ik alle fases die ik afgelopen maanden heb doorlopen nu heel snel doorloop. Het geeft ook aan hoe lang het duurt voordat het lichaam weer terug in balans is na zulk drugsgebruik. Het is dus geen overdreven advies om dit maar maximaal 3 tot 4 keer per jaar te doen. Ik ben er uiteraard nu wel klaar mee. Als je je zo bewust bent van verschil in serotine levels in je lichaam dat is het het uiteraard allemaal niet waard. Zeker niet omdat het verschil tussen mijn dagelijkse ervaringen en een pilletje ophebben steeds kleiner worden. (waar dat verschil voor onbewuste mensen veel groter is) . Ik kan nu niet anders concluderen dat het dus niet alleen een esoterische ervaring is, maar ook een biologische ervaring. Het bevestigd ook dat verlichting eigenlijk niet bestaat en beter omschreven kan worden als niet-lijden ipv “hemels”. Het evenwicht komt gewoon geleidelijk, ongeacht wat ik doe. Afgelopen weken heb ik bv veel minder gemediteerd als voor het festival, ben ik naast salsa ook kizomba lessen gaan nemen en heel veel onder de mensen geweest (bijna dagelijks). Waar dat vroeger zorgde voor meer identificatie met het ego, heeft het nu allemaal geen invloed meer. Ondanks de avondjes dansen, veel gezelligheid met andere mensen, minder meditatie en dus niet de rust opzoeken zoals ik eerst deed, voel ik toch hoe ik elke dag meer in balans kom, meer “bevrijd” wordt van mijn “innerlijke onrust”. (waar dat juist eerst voor meer onrust zorgde door alle indrukken/interactie vanuit ego) Hoe ik na drukke gezellige avondjes met anderen weer bewust blijft van het hiernu ipv blijven hangen in alle gebeurtenissen/indrukken waar je je normaal mee bezig zou houden. (zo van: die en die was aardig, en wat zou die en die van me vinden, en met die en die klikte het niet etc)
Wel opvallend hoe ik wel in een hele gezellige groep ben terechtgekomen kwa salsales in Utrecht en hoe we ook buiten de les met een leuke groep met elkaar omgaan. Anderen hebben al gezegd dat het ze verbaasd dat zo te zien. Maar om een of andere reden overkomt mij dit dus heel vaak. Vreemd en leuk hoe het universum kan werken met dit soort dingen.
 
Zit me nu serieus af te vragen of de “verlichting” die ook door Eckhart en Kathie ervaren is, niet gewoon mijn ervaring is toen ik mijn oude pijnen losliet. Dus eigenlijk al aan het einde van dagboek I. Dat de rest sowieso wel was gebeurt, omdat ik bewust was en dus eigenlijk niks meer te kiezen had. Maar dat het gewoon tijd kost voordat het “weten” ook “beseffen/ervaren” wordt. Dit mede door Eckharts opmerking dat hij pas 3 jaar na zijn ervaring op dat parkbankje ging zitten. (wat ik nooit doorhad, ik dacht dat die dat gelijk na zijn bewuste ervaring deed) en ook Kathie meld ergens in een boek dat ze nog een jaar lang elke dag haar gedachten onderzocht. Door hun ernstige depressie was het verschil de dag voor en na het loslaten van hun oude pijnen echter veel en veel groter dan bij mij. 
Zou wel grappig zijn. Immers dat zou beteken dat ik eigenlijk binnen 2/3 maanden verlicht was. En dan neem ik de eerste keer dat ik Katie’s boek las als beginpunt. Dat was ook in het begin dat ik besloot er full-time voor te gaan. Geen externe reizen meer, maar intern. En dus had ik eigenlijk maar 3 boeken nodig: Kathie, Ingeborg Bosch en Eckhart.  Uiteraard kan ik nooit echt weten of dat dichtbij de waarheid ligt. Maar denk dat het niet een heel verkeerde omschrijving is. Het is wel nu 3 jaar geleden. Ik ga vanzelf wel merken of er nog een ervaring gaat komen.
 
 
16:00
 
Het denken dat zichzelf probeert te begrijpen.
De paradox van het denken dat zichzelf betekenis probeert te geven.
 
Zo is verlichting niks anders als het denken dat betekenis probeert te geven aan de huidige ervaringen.