Bijna 2 weken geleden xtc gebruikt op Lief festival. Daarna voelde het alsof ik weer allemaal oude fases doorliep die ik al heb doorlopen maar dan op een heel snel tempo. Dus waar die fase in het verleden weken duurde, was dat nu 1 dag. Ben nu pas weer bijna terug waar ik was voor het festival. Het advies om xtc maar 3-4 keer per jaar te gebruiken is dus niet overdreven. Maar het in balans komen van de energiestromen houd dus ook in een permanent verhoogd serotine gehalte in de hersenen. (wat dus voor een geluksgevoel zorgt). Wel beleefde ik de fases iets anders doordat ik me er minder mee identificeerde. Maar heb het idee dat dat voor het hele proces verder niks uitmaakt.
21:00
Op zich leuk besef. In principe wel slechts een variant van wat ik al weet, maar het voelt op een of andere manier toch nieuw. Tijdens het wandelen met de hond, viel een hond uit pure angst helemaal vanuit het niets mijn loge aan; een St Bernard van 80kg met echt 0,0 agressie, ze kent dat begrip niet eens. Ze stond dan ook helemaal beduusd te kijken toen die hond zo naar haar blafte en zelfs hapte. Zonder na te denken gaf ik die hond een schop om haar te beschermen , zelf zou ze dat immers niet kunnen (zichzelf beschermen). (ze weet niet hoe) De hond bleef helemaal gestoord reageren, blaffen en half willen aanvallen. Het duurde een minuutje voordat de vrouwelijke eigenaar de hond onder controle had en aanlijnde. Behalve het roepen van foei en een “nee, niet doen” strafte ze de hond niet. Onbegrijpelijk in mijn ogen, maar ik ben doorgelopen omdat ik weet dat praten dan toch geen zin heeft, of ikzelf heb er dan geen zin in. (ik heb nog steeds moeite om zulke onzin te accepteren, om zulke totale onkunde van mensen te accepteren)
[ terwijl ik dit tik, vraag ik me natuurlijk gelijk af waarom ik me hier nog aan irriteer. Waar is dit een bespiegeling van ? Is dat omdat ik mijn eigen onkunde niet kan accepteren ? Niet kan accepteren dat “Ik” niks heb gedaan of bereikt om te zijn waar ik nu ben ? Ik dus in feite nog steeds niet kan accepteren dat “ik” nergens controle over heb.
Als ik eerlijk naar mezelf ben, geeft het feit dat het me gelukt is om verlicht te zijn nog steeds toe aan mijn eigen kunde. Alsof het een keuze uit vrije wil was. Maar hoe kan ik voor lijden kiezen als ik weet dat het een illusie is. Is er dan sprake van kunde ? Ik wil graag dat het kunde is, omdat als ik ervoor kan kiezen dan kunnen anderen dat ook.
Maar mijn tocht is begonnen omdat ik op een gegeven moment begreep dat “Ik” de factor was die mezelf tegenhield om mijn leven de richting op te krijgen waar ik heen wilde gaan. Dit ondanks dat het telkens externe factoren waren die me tegenhielden. Dit had ik door zonder dingen gelezen te hebben over verlichting, lijden etc. Ik denk dat het komt door mijn ervaring in poker en op de aandelenbeurs waar je KAN leren dat je zelf je grootste vijand bent. Al denken de meeste mensen dat de markt gemanipuleerd wordt , met alle complotten erbij etc. Ik heb dat nooit geaccepteerd en heb wat dat betreft wel het probleem vooral bij mezelf gezocht. Die parallel heeft misschien gezorgd voor het inzicht dat dat voor het hele leven geld. Misschien is het dus dat mijn ervaringen met mijn schoonvader (beurs) en mijn vrienden (poker) ervoor gezorgd hebben dat ik dat inzicht kon krijgen. Echter ken ik toch geen andere mensen die wel serieus met deze dingen bezig zijn geweest en die hier wat mee gedaan hebben. Maar toch kan ik me het moment nog herinneren dat ik tegen mezelf zei: “dit kan geen toeval zijn, het moet aan mezelf liggen, dat is de enige logische verklaring” . Nou zie ik wel dat de hersenen van de meeste mensen niet de capaciteit hebben om dit soort verbanden te zien. Ik weet van mezelf dat ik op dit deel (logica, verbanden zien) hoogbegaafd ben. Maar is dat kunde ? iets waar ik voor gekozen heb ?
Ik heb altijd gezegd dat iemand als Eckhart en Katie gewoon geluk hebben gehad, want 99,9% van de mensen in hun situatie kiezen niet voor de dood van het ego, maar voor zelfmoord. Misschien wordt het tijd dat ik ook aan mezelf moet toegeven dat ik ook gewoon geluk heb gehad. Immers alles in mijn leven, mijn omgeving heeft geleid tot waar ik nu ben. Het is heel paradoxaal weer. Ik ben waar ik ben ondanks alles wat ik heb gedaan. Maar ben hier ook wel doordat mijn hele omgeving me hiertoe geleid heeft. Is het dan mijn kunde ? Of de kunde van anderen en mijn geluk ?
Is kunde weer een verzinsel van het denken ? Een concept die in realiteit niet bestaat ? Slechts weer een vergelijking om dingen in het leven betekenis te kunnen geven ? ]
Iig. Het is bekend (cesar milan geeft het vaak aan bv) dat honden instabiel en ongewenst gedrag vertonen door stress omdat ze een taak denken moeten uit te voeren die ze niet kunnen uitvoeren, cq aan kunnen. Het is dan in de meeste gevallen terug te halen op gedrag van een roedellijder. De opvoeding moet dan zo zijn dat de hond begrijpt dat hij niet de roedellijder is en dus niet die taken moet uitvoeren, dit zorgt er dan voor dat hij geen stress meer heeft.
Dit spiegelde ik weer op ons mensen. Dat wij precies hetzelfde doen. We hebben stress omdat we onszelf allemaal taken opleggen die we zouden moeten doen. Uiteraard om de dingen in ons leven betekenis te geven, een doel te geven.
Het is iets wat ik bij mezelf nog doe. Ik vind dat ik wel iets van een taak behoor te hebben. Niet als doel of om gelukkig van te worden, maar kennelijk om dingen betekenis te geven ? Of gewoon uit sociale programmering ? Zoals dit dagboek natuurlijk geboren is uit zo’n taak die ik mezelf heb gegeven.
Het is dus ook meer beseffen dat er geen enkele taak is die ik zou moeten doen. Ik geen enkele verantwoordelijkheid heb om iets te doen om te delen. Ik maak mezelf wijs dat de kennis die ik heb , het mijn taak zou zijn om die te delen bv. (om de wereld een betere plek te maken, vrede te verspreiden) Dit terwijl ik stiekem ook wel geloof dat mensen gewoonweg niet in staat zullen zijn om dit te kunnen begrijpen/beseffen omdat onze hersenen nog te primitief zijn. Of 1 van de vele andere redenen. Er is wel 1 ding anders in onze tijd. En dat is de manier waarop we informatie delen. Immers ik heb geleerd wat ik heb geleerd via een Nederlandse, een Amerikaan, Duitser en Indiër. Iets wat zelfs enkele decennia geleden nog niet had gekund. Wat dat betreft heb ik ook weer puur geluk.
Ik denk hier natuurlijk wel vaker over. Het meest terugkerende idee is toch dat ik het gewoon op het internet pleur en het mensen dan zelf laat uitzoeken, ze moeten het toch zelf (willen) doen. Maar nog meer gaat het om het accepteren van het niet-weten.
Elk idee die nu in me opkomt terwijl ik dit schrijf wordt eigenlijk ook weer afgeserveerd als onzin. Het is ook allemaal onzin.
Zelfs het hiernu is onzin, alles wat ik nu doe is onzin. De enige manier om het enige betekenis te geven is om het te vergelijken met iets. Dat kan dus alleen met een niet bestaand verleden of een niet bestaande toekomst op basis van persoonlijke levenservaring , interpretatie en capaciteit om dingen te kunnen begrijpen. Gezien onze primitieve hersenen en het feit dat het allemaal slechts een mening is en dus nooit waar kan zijn, is ook dat weer een onzinnige bezigheid. Wat voor zin heeft het om mijn ervaringen in het hiernu te beoordelen als goed of slecht, als fijn of niet fijn. Dit kan alleen door het te vergelijken met een zelf verzonnen realiteit. Zelfs het hiernu is dan een verzonnen concept.
Zelfs alle laatste beetjes die ik mezelf heb wijsgemaakt op basis van alles wat ik geleerd heb, bewust van ben geworden, heb ge-on-leerd, zijn onzin. Zelfs alle woorden van Katie , Eckhart en Osho zijn onzin. Ook dat weet ik al een tijdje, maar helemaal beseffen doe ik dat nog niet. Dat is nu aan het gebeuren.
22:30
Het gaat er natuurlijk niet om wat ik wel begrijp. Het gaat erom wat ik niet kan begrijpen en dat accepteren. Daar is geen enkele kunde voor nodig. Ik heb mezelf alleen maar wijs gemaakt dat ik het niet-weten kan accepteren door wat ik geleerd heb. Maar dat is slechts mijn denken weer die betekenis wil geven aan de dingen die zijn gebeurd, om het “ik”-beeld in stand te kunnen houden, dat het iets gedaan heeft. Het is natuurlijk ondanks mijn kunde. Juist die kunde is waardoor ik mezelf voor de gek kan blijven houden.
Dom 🙂