Uit liefde een abortus

Ik ben verliefd op mijn zelf, verliefd op alle verhalen. Verliefd op alle ervaringen. Dualiteit van het denken. Of ik haat ze en blijf er tegen vechten. Of ik hou van ze en blijf ze vasthouden.
 
Mooie ervaring tijdens de zitmeditatie vanochtend. Zat te mediteren als altijd en voelde weer die blokkade. Soms ga ik dan weer tegen dat gevoel weerstand bieden en ontstaat er een gedachtenstroom. Zo ook vanochtend. Ik ervaar het een beetje ook zoals ik me soms bewust ben dat ik slaap en aan het dromen ben. (vaak sochtends vroeg voor het ontwaken) 
Ik zit dan te mediteren en ben me bewust hoe die gedachten ontstaan en hoe ik soort van begin te dromen, te denken. Opeens kwam er een gedachte in me op over abortus. Ik heb ooit een docu gezien hierover in de VS, over de strijd tussen pro-life en pro-choise. En de pro-life argument was , dat zij het als hun taak zagen om dat ongeboren leven te beschermen omdat niemand anders dat deed. En het frustreerde me dat ik geen duidelijke argumenten had tegen deze overtuiging. Dus begon mijn denken te zoeken naar argumenten. Ik verzin hoe pro-life eigenlijk pro-violence is. Want ze denken het ongeboren leven te beschermen, maar doen dit ten koste van het leven van de moeder. Ze dreigen de moeder met geweld om het kind te houden en dus haar integriteit. Nu begint mijn droom op gang te komen. Ik verzin een heel verhaal over hoe de moeder zelf in de steek is gelaten als kind en nooit heeft geleerd hoe haar kind lief kan hebben. Over hoe het niet voor het kind kan zorgen, niet alleen emotioneel maar ook materieel. Hoe de pro-choise mensen zeggen het leven te beschermen en onder dwang van geweld (opsluiting) de moeder dwingen het kind te houden, maar daarna niet de verantwoordelijkheid voor die beslissing nemen. De verantwoordelijkheid blijft bij de moeder, die het kind weer in de steek zal laten omdat het bv moet werken om voor zichzelf en het kind eten te kopen, een huis te betalen etc.
Daarnaast verzon ik een verhaal over hoe het kind eigenlijk gemaakt is onder geweld. Dat de moeder half gedwongen was tot seks omdat ze geen nee durfde te zeggen uit angst voor geweld, terwijl ze zo graag liefde wilde en dat zo hoopte te krijgen. En hoe als het kind geboren is de maatschappij constant blijft dreigen met geweld zo gauw het probeert te leven. Hoe ze in de VS geen kans krijgt omdat ze in armoede geboren is. Dat de hulp die men daar krijgt minimaal is (tot voor kort niet eens zorgverzekering bv) en het kind niet alleen door de moeder , maar ook door de maatschappij in de steek wordt gelaten. 
Dat de moeder uit liefde voor haar kind een abortus wil, om het een leven van geweld te besparen.
En hoe de pro-life mensen zeggen het leven te beschermen, maar eigenlijk een leven van geweld voorstaan. Ze zeggen te handelen uit liefde voor het kind, maar hebben alleen geweld te bieden. Ze zien abortus als iets gewelddadig, als moord, maar in feite is het pure liefde voor het kind om het een leven van geweld te besparen.
 
En toen voelde ik me weer goed, voelde ik me goed over mijn denken dat het zo’n mooi verhaal had verzonnen. Toen realiseerde ik me, hoe verliefd ik ben op alle verhalen die ik verzin. Hoe verliefd ik ben op dit dagboek. Op alle verhalen die ik lees van Katie, Eckhart en Osho. Over dat ik verlicht ben, over dat ik nog niet verlicht ben. Over hoe ik steeds meer ga begrijpen en beseffen. Ik ben nog steeds verliefd op het analyseren en begrijpen, al jaren lang. Op alle verhalen die mijn denken, mijn ego verzint. Verliefd op mijn zelf. 
 
Na een tijdje begreep ik de metafoor van de droom die ik had tijdens de meditatie. (ik merk bv ook op, dat ik als ik films kijk, of verhalen lees. Ik heel veel denk: waarom hechten mensen zoveel waarde aan het beschermen van leven, wat een stom verhaal om iedereen maar te laten leven ondanks alle slechte dingen die ze gedaan hebben. Dan verzin ik het verhaal hoe ik er geen moeite mee zou hebben om die mensen dood te laten gaan, uit liefde voor de maatschappij, omdat niet iedereen te redden is.) 
Vanwege mijn pad en omdat ik niet lijd heb ik rationeel geen reden om mijn zelf los te laten. Ik kan rationeel geen reden bedenken om mijn zelf te laten sterven. Ik geniet van het zelf en de verhalen die het verzint en de ervaringen die het interpreteert. Het geeft me het gevoel dat ik leef. 
En daarom irriteerde het me zo dat ik geen argumenten had tegen de pro-life mensen. 
De liefde die ik denk te ervaren voor mezelf en mijn verhalen is niks meer dan een emotie. Het is uit liefde voor het leven dat ik voor abortus moet kiezen, omdat het denken alleen een leven van geweld kent. (dualiteit, tussen goed en kwaad) 
De liefde die ik denk te voelen voor het zelf, voor mijn verhalen is dus in feite liefde voor geweld. 
 
Die blokkade die ik ervaar, is mijn verzet tegen de realiteit. Mijn gehechtheid aan mijn zelf, aan mijn verhalen. Ik ben gehecht aan mijn blokkade. Het geeft me wat te doen, wat te ervaren en ik geniet daarvan. 
 
En toch weet ik dat het zal verdwijnen. Uit liefde. Dat gebeurt gewoon. Ik heb daar verder niet echt in te kiezen. Want op het moment dat je je realiseert dat je jezelf voor de gek houd, valt er niks meer te kiezen. 
 
Maar er verdwijnt geen zelf, geen denken, geen verhalen. Het enige wat verdwijnt is mijn verzet tegen de realiteit. 
 
13:00
 
Het begint langzaam tot me door te dringen , de betekenis van die laatste zin.
 
Al die verhalen over ego, zelf, denken, je werkelijke zelf, totale zelfacceptatie , loslaten, lijden, goed, kwaad, dualiteit, non-dualiteit. Het ego loslaten, je lijden accepteren, jezelf accepteren, jezelf en de wereld niet (ver)oordelen. Anderen accepteren, onvoorwaardelijke liefde. Jezelf redden, de wereld redden. Keuzes maken. Alles, het is allemaal slechts een verhaal. Het zelf is slechts een verhaal, dus het loslaten ervan ook.
Hoe kan iets verdwijnen dat wat nooit heeft bestaan, anders dan het verhaal dat ik erover had. 
 
Het enige dat verdwijnt is mijn verzet tegen de realiteit.
 
Mijn verzet tegen het goddelijke.
Mijn verzet tegen mijzelf.
God bestaat niet, omdat ik God ben en ik besta niet want ik ben het goddelijke zelf.
Hoe kan ik anders als onvoorwaardelijke houden van de realiteit.