De plasticiteit van onze hersenen

Heb veel gelezen over hoe verlichting of een inzicht plotseling komt. Als je iets beseft ga je niet meer twijfelen of het proberen of het gedrag vertonen want op dat moment weet je dat het onzin is.
Volgens mij is ook dit weer slechts een deel van het verhaal. Het kan nml zowel plotseling als gelijdelijk en het is in principe beide.
Ik heb eerst een ingeving, ik leer iets, weet opeens iets. Een bepaald gedrag, bepaald gevoel, bepaalde ervaring is een illusie, is onzin etc Dan verwacht ik dat het daarna ook weg is, dat ik dat gedrag niet meer vertoon, er niet meer op reageer, voor wegvlucht etc. Dus veroordeel ik mezelf weer als ik dat niet doe. Dan besef ik kennelijk nog niet hoe het echt zit, houd ik mezelf kennelijk nog voor de gek. Denk ik iets te weten, maar is dat nog niet zo. Immers waarom zou het er anders nog zijn ?
Maar zo werkt het niet. Bij geleidelijke verlichting gaat het geleidelijk en plotseling. Er is geen keuze door inzicht. Er is immers geen vrije wil in doen. Het fenomeen blijft na de ingeving gewoon bestaan uit gewoonte.
Ik zie het zo.
 
Eerst is er de ingeving. “het weten”. Dan valt het gedrag, gevoel, ervaring even weg om daarna telkens terug te komen. (hier ging ik dan tegen vechten, of blijven analyseren hoe dat kan, wat ik fout doe) Ook hier is geen oorzaak of reden voor. Het is gewoon gewoonte. Door “alert” te blijven, door er bewust van te zijn, ga je elke keer weer terug naar de situatie zonder dat gedrag/gevoel. Net als meditatie dus. 
Je volgt je ademhaling, gaat weer denken en dan ga je weer je ademhaling volgen. 
Dit werkt dus ook zo met gedrag en gevoel. 
Door dit te doen (training in niet-doen) doorbreek je de gewoonte. De gewoonte zal steeds minder sterk worden, tot het mechanisme helemaal wegvalt.
Door te weten, een ingeving kan je een gedrag/gevoel doorbreken om jezelf te trainen het gedrag niet te vertonen of niet te reageren op het gevoel (dus niks doen, trainen om niks te doen) . Hierdoor wordt het steeds zwakker en steeds makkelijker om het niet te doen. Tot het moment komt dat het compleet wegvalt en het weten beseffen wordt. Dan wordt het ook ervaren. Dat wegvallen gaat weer plotseling.
 
Osho omschrijft het als water geleidelijk aan de kook brengen dat dan plotseling gaat koken. Dit geld niet alleen voor verlichting als geheel, het geld voor elk inzicht, elk gedrag, elke laag van emotie. 
(zoals angst, haast, twijfel, moeheid, inspanning)
 
Als ik iets weet en er niet naar handelen, wees gewoon meditatief. Er is geen reden dat het er nog is, geen oorzaak,  er is niks wat ik fout doe, het gebeurt gewoon uit gewoonte. Door meditatief te blijven zal het vanzelf verdwijnen, plotseling. En zal het weten besef worden door het ervaren. 
 
Onze hersenen werken ook zo. Er worden verbindingen gelegd. Hoe vaker een verbinding wordt gebruikt, hoe sterker deze wordt. Hoe minder vaak hoe zwakker en dunner. Totdat de verbinding ook gewoon wordt gebroken en opgeruimd. Dit heet geloof ik de plasticiteit van onze hersenen. Het zwakker worden gaat geleidelijk. Door iets wordt een verbinding opeens minder vaak gebruikt en geleidelijk wordt het minder totdat het opeens ook helemaal wegvalt. 
 
Ik weet nu dat verlichting willen onzin is. Toch wil ik het nog regelmatig. Geen probleem, ik merk het op en stop er dan mee omdat ik weet dat het onzin is. Daar hoef ik niks voor te doen, gewoon opmerken en ontspannen. Van doen naar niets-doen. Het valt dan vanzelf helemaal weg, komt vanzelf in balans, door elke keer weer niets te doen.
 
Het is ok, dat het ego zichzelf probeert te begrijpen. Laat maar gaan. Ik hoef het gewoon niet serieus te nemen.
 
Als ik op zoek ben naar mijn werkelijke ik is het makkelijkste antwoord eigenlijk dat ik gewoonweg niet besta. Elk ander antwoord als ik ben de ervaring, het bewegen, getuige, toeschouwer etc zal een projectie worden op lichaam, gevoel, energie etc
Zelfbewustzijn is een illusie. Op de vraag wie of wat ben ik werkelijk is maar 1 echt antwoord. Ik besta niet.