Gedachten over mijn toekomst, nabij of ver, zijn slechts mogelijke opties, waarschijnlijkheden. Het kan gebeuren of niet. Het is niet iets dat moet gebeuren, er zal niks misgaan als het niet uitkomt, niet gebeurt, anders zal lopen als gedacht.
Ik kan er naar handelen of niet, allebei is goed. Er zijn goede en slechte uitkomsten. Ik kan misschien de een prefereren boven de ander, maar dat weet ik pas nadat de handeling is gedaan.
Alles wat ik doe gedurende dag is dat waarvan ik denk dat het het beste voor mij is. Ook al zou ik rationeel beter weten (het bekende ik moet gezonder leven, meer bewegen, niet verspillen aan internetfilmpjes etc) toch is dat wat ik doe, dat waarvan ik geloof dat ik het meeste baat er van heb.
Het is een constant vluchten van de realiteit met goede excuses die waar lijken om ervoor te zorgen dat ik NU een goed gevoel krijg. Vasthouden aan mijn lijden geeft me een goed gevoel, dat is bekend, vertrouwd. Net als vasthouden aan het analyseren en beoordelen van mijn denken. Of proberen verlicht te worden om mezelf een doel te geven.
Als ik gewoon doe wat ik doe, zonder mezelf van alles op te leggen, dan is dat wat ik doe het gene wat ik het liefste doe, immers dat is de reden dat ik het doe.
Kan mijn denken wel zeggen dat ik andere dingen moet gaan doen om problemen op te lossen die het zelf gecreëerd heeft om zo de illusie van controle in stand te houden, maar dat is liegen tegen mezelf. Mezelf saboteren.
Zo gauw ik mezelf dingen opleg met de reden dat ik er gelukkig van zal worden behoort het tot de illusie.
Ik wil stoppen met roken. Is dat iets wat ik mezelf opleg ? Wil ik niet gewoon roken omdat het fijn is en het me niet uitmaakt als ik eerder doodga ?
Je weet dat niet roken je beter zal laten voelen, gezonder, meer energie, minder vaak ziek etc. Maar je wilt je NU goed voelen en blijft dan gewoon roken met het excuus dat je jezelf niet moet opleggen om te stoppen met roken, want dat maakt je ongelukkig.
Hetzelfde geld voor junk food, snoep. Alcohol. Veel appen/internetten etc (of zelfs teveel sporten)
Paradoxaal doen we dus het tegengestelde van wat we echt willen doen , in de veronderstelling dat wat we doen is wat we willen doen omdat het het leven prettiger zou maken.
Het is gewoon weer problemen oplossen die het zelf creëert!
