Verschillende notities die ik in mijn telefoon heb gezet tijdens mijn dagelijkse wandelingen:
Het is bizar hoe ver de illusie gaat. Zelf na alles wat ik geleerd dacht te hebben is zelfs het laatste wat ik dacht echt te zijn ook een illusie. In feite zou ik het omschrijven alsof alles wat ik ervaren heb een illusie is. Ik kom steeds meer te beseffen wat het betekent voor het feit dat er niks is. De emptiness waar Boeddha het over had.
Eerder was ik er heel angstig voor, dat is steeds minder. Ik lijk steeds meer te aarden in wat ik werkelijk ben en de illusie lijkt mij los te laten. Ik voel nog steeds het onbehagen, maar ben er niet meer zo bang voor.
Ik geloof dat ik eindelijk begrijp dat het niet ik was dat aan het zoeken was, niet ik die probeerde te begrijpen, niet ik die wat probeerde te bereiken.
Ik ben hiernu en alles is goed , er valt niks te bereiken, het was slechts allemaal een illusie, in werkelijkheid is er niks.
Al die tijd probeerde IK te begrijpen wat ik ervaarde, IK bewust te zijn van wat ik ervaarde, ipv het ervaren te zijn. Probeerde ik te beseffen wat ik moest doen om alles los te laten. Te oefenen om de illusie te doorzien.
Maar ook dit alles was een illusie, ik identificeerde mezelf met de illusie die zichzelf probeerde te ontrafelen.
(de beroemde zelfopoffering! 🙂
Ik zei ooit tegen Qonchita in het begin van onze relatie dat het nadelig was om haar zo te helpen, want het zou wel eens kunnen betekenen dat ze geen relatie meer zou willen. (omdat ze dan haar eigen pad op zou gaan ipv samen.) Profetisch blijkt nu, maar toch deed ik het omdat het het juiste was om te doen. Het is wat haar het meest gelukkig zou maken.
Ik bleef proberen wat te bereiken, maar begin nu echt te beseffen dat dat niet kan. Besef nu hoe onbelangrijk mijn gedachten zijn. Geef ze geen macht meer.
Ook wat ik voel geef ik steeds minder of geen macht meer, het onbehagen laat de controle los.
Nogmaals de bizariteid van de grote, de diepte van de illusie die wij denken te zijn en de realiteit die wij ervaren. Het is allemaal niet echt. Er is niks.
Terwijl ik wandel merk ik op hoe ik bewust probeer te zijn. Alsof ik iets moet doen om de illusie te herkennen. Weer het ego dat via de achteringang probeert binnen te komen. Ik herken het of niet, dat is niet iets wat ik kan doen, het gebeurt vanzelf door te stoppen met doen, te stoppen met proberen.
Mijn denken blijft zoeken en probeert te herkennen. Maar verlichting ervaren is niet te herkennen, omdat het altijd nieuw is.
Ik blijf nog vasthouden aan het ego omdat ik nog niet besef hoe ver de illusie gaat. Ik blijf de zoektocht van ego naar een goed gevoel zien als wat ik ben. Blijf de gevoelens die ik voel vasthouden (en plezierig maken) omdat ik denk dat dat ervaren is wat ik ben.
Maar al die gevoelens zijn ego, een illusie.
Zo bizar, 2 jaar geleden zat ik me druk te maken over wat ik allemaal moest doen. Druk te maken om een inkomen te verkrijgen enzo. Geen vertrouwen in mijn eigen kunnen, geen vertrouwen in mijn toekomst. En nu doe ik praktisch niks de hele dag en maak me nog amper zorgen. Heb praktisch geen verantwoordelijkheden, hele dag vrij. Hele avond beetje meditatief tv kijken bv. Besef steeds meer dat alles goed is en komt en dat ik daar niks voor hoeft te doen.
Het deel dat soms nog twijfelt of zich zorgen maakt is slechts een illusie.
Heb me ook lang druk gemaakt om het loslaten van de ander. Ben al tijd lang op zoek naar nieuwe vrienden etc. Maar vrij kansloze bezigheden en onzin om me daar druk om te maken, of nu iets mee te doen. (al is salsa best gezellig en leer ik daar nieuwe mensen kennen) ik voel nu al dat ik straks een heel ander persoon zal zijn en dus ook bevriend zal zijn met andere mensen. Komt vanzelf.
Iets bestempelen of analyseren als illusie is ook vanuit het ego/denken. Je moet het immers eerst als echt zien om het daarna als niet-echt te bestempelen. M.a.w. weer een truc van het ego om zichzelf bestaansrecht te geven.
Begin nu echt te beseffen dat ik niks kan doen, dat het vanzelf gaat. Al dat proberen is niet wie ik ben en zinloos. Het gebeurt gewoon en alles is al goed.
Het is zinloos om mezelf van alles op te leggen, dingen die ik moet doen, die moeten gebeuren. Ben geen slaaf meer van mijn ego die denkt te weten wat het beste voor mij is. Gewoon doen wat ik wil doen, dat wat gebeurt. Niets iets wat ik bepaal, bedenk of kan voelen. Het gebeurt gewoon, zonder oorzaak, zonder iets dat stuurt, of bepaald of mij vertelt wat er moet gebeuren via emotie cq gevoel. Er is niks te ontcijferen om te weten welke kant ik op moet. De kant die ik opga is de kant die ik op moet. Het denken/ego kan wel anders zeggen of voelen, maar die kan slechts saboteren, vanuit het verleden, vanuit zijn illusie.
Ik kan het niet herkennen, niet bedenken, niet voelen. Ik kan het niet weten wat ik moet gaan doen. Er is geen goed of fout, geen beter of slechter.
Geen geluk wat ik moet ervaren, of innervrede. Alles is goed ongeacht de zelf die er nog is en alle problemen ervaart. Alles is goed omdat alles goed komt. Er is geen hiernu, of toekomst. Een constant komen van het nieuwe onbekende en dat is ook altijd goed.
Alleen het ego kan zichzelf herkennen cq ervaren als het ego. Er een doel van maken om dat los te laten.
Opeens voelt het alsof ik aan de overkant van de rivier ben.
Besef steeds meer hoe ik mezelf blijf veroordelen en beoordelen en hoe diep dat gaat. Ideeën over wat ik wel en niet behoor te voelen, wel en niet wil voelen. Wat ik bereid ben op te geven. Een constante aanwezige analyse die me moet wijzen op de illusie van het ego. Zo zichzelf in stand houdend. Bizar.
Begrijp nu eindelijk waarom ik verliefd was op qonchita. Zij was de extreme vorm van waar ik zelf aan moest werken. Voor mezelf opkomen en niet anderen gelukkig proberen te maken ten koste van mezelf. Wat ik altijd al deed in een relatie, maar ook daarbuiten alleen veel subtieler. Ik probeer niet gewoon mezelf te zijn, maar mij te accommoderen naar de ander zodat die zich prettig voelt of mezelf in te houden om niet afgewezen te worden.
Ik verwar het niet oordelen met het feit dat mensen mij dan aardig behoren te vinden en ik ze niet ongemakkelijk behoor te laten voelen door wie ik werkelijk ben.
Maar zij oordelen en dat is niet iets waar ik mezelf naar moet aanpassen. Gewoon accepteren dat mensen boos op mij zullen worden en mij niet zullen mogen.
Geen loslaten (of losgelaten worden), maar een samensmelten.
Zou ik het mezelf zo moeilijk maken ? Zou ik het mezelf zo moeilijk maken om mezelf een goede reden te geven dat ik heel mijn leven die onzin heb geloofd. Om een goed excuus te hebben dat de mensheid er een zooitje van maakt. Om te kunnen accepteren dat ik hier al ruim 3 jaar mee bezig ben en nog steeds in dezelfde onzin geloof als toen ik begon ? Dat ik mezelf voor de gek hou en denk dat ik veel meer besef heb van dingen, maar de kern hetzelfde blijft.
Dat ik een excuus heb waarom ik cq mijn brein nog steeds afwijst dat ik gewoon gelukkig ben. Dat mijn energie eerst in balans zou moeten zijn, dat eerst de blokkade weg zou moeten zijn.
Dat ik nog steeds na al die tijd geloof dat er wat moet gebeuren voordat ik mijn innervrede heb.
Het is slechts weer het ego wat mij voor de gek houd. Eerst balans dan innervrede. Stiekem zeggen dat die balans vanzelf komt en ik dus niks hoef te doen (wat juist is) en dat als excuus gebruiken om weer af te wijzen dat ik gewoon gelukkig ben zonder reden.
Het is allemaal zo moeilijk, boehoehoe. Zo frustrerend dat ik niks kan doen, niks mag doen. Wil toegeven om mezelf macht te geven om dingen te doen waarvan ik denk dat ze me geluk in het leven brengen. Maar daarmee de boel juist blijf blokkeren en dus vasthoud aan de overtuiging dat er wat mis zou zijn.
Het moet wel moeilijk zijn, want waarom zouden mensen anders zo lijden ? Waarom is niemand dan verlicht. Waarom blijf ik al jaren mijn onzin geloven terwijl ik weet dat het niet de waarheid is, dat mijn overtuigingen niet waar zijn. Ik moet het verantwoorden, een reden, een oorzaak geven. Ik moet al dat lijden verantwoorden naar mezelf , begrijpelijk maken. Maar de waarheid is, is dat het helemaal niet moeilijk is. Dat maak ik mezelf wijs. Het is gewoon een besef dat er niks mis is, dat ik gelukkig ben zonder reden en er ook niks voor hoef te doen om het in stand te houden.
Dit hele dagboek, al die onzin, slechts een niet ware overtuiging dat het moeilijk zou zijn om te beseffen dat alles goed is. Het is slechts weer een excuus van het ego om de realiteit af te wijzen, om zichzelf in leven te houden, zichzelf een bestaansreden te geven. Zolang het moeilijk is, heb ik er excuus om de realiteit te blijven afwijzen en de motivatie van het ego te accepteren als realiteit ipv de illusie die het is. Het is niks anders dan weer zelfsabotage van mijn ego, zodat ik het mezelf niet kwalijk hoef te nemen voor al het lijden dat ik in mijn leven heb gehad en anderen in hun leven hebben.
Maar de gedachte dat ik een excuus nodig heb om mijn gedrag/ overtuigingen te verantwoorden is ook weer niet waar.
Verlichting is niet moeilijk, ik maak het mezelf moeilijk als excuus om vast te houden aan mijn lijden.
Het is toch hartstikke mooi hoe alles vanzelf in balans komt. Hoe er constant gedachten blijven komen. Hoe het ego zichzelf probeert te begrijpen, mijn leven probeert te controleren. Het is toch schitterend dat het enige wat in de weg stond tov mijn verlichting is de overtuiging dat ik niet verlicht zou zijn. Het enige wat tussen mij en gelukkig zijn stond, was de overtuiging dat er een reden voor moet zijn, een oorzaak en dat ik er wat voor moest doen om het vast te houden als ik het had gevonden. Iets om na te blijven streven, te controleren door het vast proberen te houden. (aan het verleden, een idee over de reden van mijn geluk en dat opnieuw creëren.) het verleden hercreeren op basis van een concept van het denken, een illusie. Ipv de telkens nieuwe onbekende schoonheid van de realiteit te omarmen en te beleven. Het is toch schitterend dat het zo makkelijk is. Die waarheid is zoveel mooier dan de illusie van mijn ego dat het allemaal zo moeilijk zou zijn.
(uiteraard is het beide hahahaha)