Niks meer proberen te veranderen.
(probeer maar uit deze paradox te komen 🙂
17:00
Het is nu bijna 2 weken na een orgasme en heb al een tijdje weer meer energie. Voel mij beter, zelfverzekerder en positiever. Dat ik alles in het leven aankan.
Ik zie een duidelijk verband dus met serotonine en dopamine niveau’s.
Doordat ik mij niet wist te ontrekken uit de vicieuze cirkel van die (orgasme/vriendin Pleasen) verslaving ging ik weer twijfelen aan van alles en tijdens mijn dips richten op het negatieve) Wat ik niet geloofde natuurlijk, maar ik voelde het wel.
Vanmiddag tijdens de wandeling had ik weer een aha moment waarin ik besefte wat ik al jaren weet: “ik weet”.( Niet vanuit het zelf natuurlijk.) Het geeft iig weer een berusting.
De eerste reactie was om dit weer af te wijzen. Het was arrogant etc. Daar deed ik echter niks mee en liet het gewoon toe.
Ook een domme fout die ik maakte is dat ik pas ging eten als ik echt honger had enzo. Zo probeerde ik niet teveel te eten. (Ik eet al heel lang amper 2000cal per dag en nog moet ik opletten om niet aan te komen) . Maar ik realiseerde mij dat ik mij daardoor juist weer een slaaf van mijn gevoelens maakte ipv uit het geheel/mijn weten te handelen. Humor.
Ook merk ik hoe de hersenen de leegte proberen te blijven vullen. De toekomst proberen te blijven invullen. Zo ga ik binnenkort dus 2 weken met de vriendin op vakantie en heb ik een sabbatical genomen van alle verantwoordelijkheid (honden, beurs) . Dan probeer ik de hele tijd in te vullen wat ik moet gaan doen, wat het beste voor mij is om te doen. Maandje alleen in huisje in de natuur zitten, of juist niet ? Tijd vullen met leuke hobbies etc. Uiteraard dan bedenken wat het beste is om te doen om het non-duale bewustzijn te kunnen toestaan.
Elke keer kom ik dan natuurlijk uit op het enige mogelijke antwoord hierop: ” ik weet het niet”.
Dus eigenlijk komt het erop met dat ik zowel het “ik weet het” (hiernu) als het “ik weet het niet” (toekomst) besef en toesta.
Dat geeft een vreemde berusting. Hiernu is alles goed. Als mijn hersens dan aan mijn toekomst denken is er alleen leegte van “ik weet het niet” , pogingen om het in te vullen worden genegeerd.
Hierdoor is er dus alleen echt het weten van het hiernu. Uiteraard een weten zonder ideeën, gewoon een zijn.
Het is heel weird.
Voel mij “alles is goed” , zelfverzekerd en kan alles aan wat er ook gebeurd. Niet alleen weten, maar ook een zijn. Tegelijkertijd weet ik buiten nu helemaal niks over morgen. Maar dat geeft niet. Het zal altijd goed zijn.
Het is de paradox dat praten over het non-duale bewustzijn alleen kan in negatieven, terwijl de hersenen alleen kunnen denken in positieven; wat het wel is.
Telkens het verhaal maar aanpassen, telkens opnieuw proberen het te bevatten.
Dat lijkt nu gestopt. Het zoeken lijkt gestopt.
Proberen te veranderen omdat ik denk te weten vanuit het zelf lijkt gestopt. Want dat is onmogelijk, want ik weet allang uit het geheel.
Hahaha.
00:30
Wel bizar. Zo gewend heel mijn leven iets of iemand te volgen in de dingen die ik doe, dat ik niet doorhad hoeveel ik ervoor koos om mij nog te laten leiden door wat ik voel. Pas eten als ik honger heb. Pas slapen als ik moe ben. Seks hebben omdat ik geil ben. Knuffelen omdat ik behoefte heb aan genegenheid (wat meestal tot seks leid haha).
Of computeren, forums, om bewust te vluchten van mijn orgasme dip gevoel die toch vanzelf over zou zijn na een paar dagen en ik weer verder zou gaan met niet-vluchten. Wat natuurlijk niet lukte omdat er weer een volgende dip kwam.
Want nu ik mij weer zo goed voel kan ik wel gewoon afkicken van mijn prikkel verslaving.
Maar dat is iets waar ik mij wel al jaren bewust van ben. Het gaat allemaal veel makkelijker met een positief en dus goed gevoel. Elke dip zorgt ervoor dat de negativiteit overheerst.
Voor de externe wereld veranderd dat niks. Voor mijn leven ook niet, behalve dat ik dat als excuus gebruikte om weer aan mijn prikkel verslaving toe te geven. Maar wel mijn leven wat mijn gevoels wereld is. Maar in deze leegte is mijn gevoels wereld de hele wereld. Alsof dat het enige is wat er toe doet.
Weer zelfsabotage.
Ik wist natuurlijk allang wat ik moest doen. Ik bleef echter als verslaafde geloven dat er een middenweg mogelijk was. Dom natuurlijk hahaha.
Tja het is de paradox dat je alles kan rationaliseren in een wereld waarin niks waar is 🙂
Maar nu eet ik omdat ik weet dat het het beste is om te eten. Ga slapen omdat ik weet dat dat het beste is. Niet klaarkomen omdat dat het beste is. Dus geen begeertes vervullen omdat ik weet dat dat het beste is. Leven naar weten, wat een leven is zonder leiding, zonder te volgen, zonder doel, zonder direct resultaat. Ongeacht ratio en gevoel.