Inzien dat ik die vraag niet stel

Heb een paar dagen alleen maar spelletje gespeeld (simcity) tot diep in de nacht en de volgende dag weer. Vandaag lijk ik er klaar mee te zijn. Helemaal klaar, dus niet voor 1 dag. Geloof dat ik weer overal klaar mee ben hahaha. Wel mooi.
 
Wie ik denk te zijn. Is dat wat identificeert. Het mechanisme in de hersens dat onderscheid maakt en elk onderdeel identificeert. Het identificeert zichzelf dus als wie hij is, of niet. Maar iets identificeren als “dat ben ik niet” komt uit datzelfde mechanisme.
Je kan dus nooit jezelf loslaten of iets doen.
Het is het mechanisme van het identificeren wat stopt met de wereld onder te verdelen in “ik” en “niet ik”. Het stopt met de vraag te stellen.
Maar gezien het nooit ik was die die vraag stelde, kan ik er dus ook nooit mee stoppen om die vraag te stellen hahaha.
 
Het is een inzien dat de vraag onzin is. Het is een inzien dat ik die vraag niet stel. Het is een inzien dat ik niet degene ben die het inzie.
Het is het mechanisme zelf wat stopt zijn eigen staart op te eten.
 
Het vragen stellen en de wereld identificeren is zodat er keuzes gemaakt kunnen worden. Zodat ik denk dat ik keuzes kan maken (en dus de controle heb) .
Maar ook iets belangrijk vinden is een keuze. Op basis van een overtuiging of gevoel, wat we voelen.
Stoppen dat belangrijk te vinden wordt gemaakt door datzelfde mechanisme.
 
We denken dus onze frontale cortex te zijn in de hersenen.
 
En als dat mechanisme stopt, wat dan ? Dat is het mechanisme wat vraagt wat er is als hij er niet meer is om het waar te nemen en te identificeren, onder te verdelen in goed en slecht.
 
Wie schrijft dit dagboek ? Dat is het mechanisme wat zichzelf ontrafelt. En het geheel helpt daarbij, waardoor het kan lijken of het mechanisme bepaald en de controle heeft.
 
Rondjes rennen, rondjes rennen, rondjes rennen. Proberen in mijn eigen staart te bijten hahaha hahaha hahaha hahaha
 
Wat is dan de oplossing?
……..
Wat is het probleem dan ????????
 
Hahahahaha
 
Wat een grap 🙂
 
Het is het mechanisme dat redenen geeft voor wat er gebeurt, voor wat het lichaam doet, zodat het de illusie in stand kan houden dat het in controle is en de keuzes maakt en dus verantwoordelijk is voor wat gebeurt.
Maar het is niet in controle, het is niet verantwoordelijk en maakt niet de keuzes.
 
Het mechanisme probeert goed te doen, maar als het inziet dat dat onmogelijk is, dan pas stopt het ermee. Dat is niet iets wat ik kan doen. Want het idee dat ik dat kan doen of bereiken is onderdeel van datzelfde mechanisme.
Hahaha, echt humor dit.
 
Maar hoe dan ? Hoe zit het dan ? Ik snap het niet ? Ik kom er niet uit ? Wat moet ik nou doen dan ? Ik kan toch niet niks doen ? Of moet ik dan juist niks doen ? Welke kant moet ik nou op ? Ik weet zeker dat ik er nog niet ben ? Of wel ? Nee, dat kan niet. Ik voel toch dat het niet zo is.
 
Hahaha, ik lig dubbel.
 
:-))))))))))))))))
 
Mooi hoe dit weer allemaal nieuw lijkt, weer nieuwe inzichten. Nu snap ik de echte betekenis ervan denk ik dan. Ook dat is iets waar ik niks aan kan doen. Dat is nou eenmaal wat gebeurt. Terwijl ik ergens weet dat het allemaal onzin is. Toch is dit wat er ervaren wordt.
Dat is nou humor.
Hahahaha.
 
Niet zo gek dus dat ik humor altijd zo mooi heb gevonden en waarom ik zelfspot en maatschappelijke spot als de hoogste kunst zag. Het is nou eenmaal een grote grap.
Hahaha