Over het pad naar verlichting wordt vaak geschreven over acceptatie. Accepteren van de realiteit. Ook heb ik wel geschreven dat het is alsof de hersenen “gewoon gelukkig zijn zonder reden” niet kunnen accepteren.
Dat hier veel verwarring over is, is omdat er dus 2 werelden zijn. Het tijdelijke zelf en als die gestorven is, het eeuwige zelf. Ze zijn echter gescheiden.
Dat gevoel en ervaren van afgescheiden zijn is dus echt, het is alleen een illusie dat dat permanent is. Het kan tijdelijk zijn, als je dat wilt tenminste. Dus de illusie is echt.
De ene wereld kan niks accepteren van de andere wereld. Het tijdelijke zelf kan niks accepteren van het eeuwige zelf. Het bekende blijft altijd gescheiden van het onbekende.
Acceptatie is dus erg misleidend. Het is het accepteren van het onbekende en het accepteren van het tijdelijke.
Het zelf accepteren als eeuwig is weer jezelf voor de gek houden, want je accepteert de verkeerde zelf. Dat is van het tijdelijke het eeuwige proberen te maken.
Accepteer dus het tijdelijke, de vergankelijkheid, de dood. Accepteren is slechts niet-vluchten.
Het is niet iets wat je kan doen, het is weer slechts iets niet doen. Niet vluchten van, niet vasthouden aan, niet streven naar iets etc etc.
Het is toch ook wel bevrijdend. Wetende dat ik er niks aan kan doen en dat het vanzelf gebeurd, nu soort van wetende wat er gaat komen. Wetende dat de dood slechts een illusie is. Tijdelijk. Dat ik herboren zal worden. (zie het als het eeuwige zelf/leven in de hemel, of als een reïncarnatie. Jezus=Boeddha 🙂
Herboren worden is ook misleidend. Het lijkt dan alsof dat iets is wat jou overkomt, maar dat is niet zo. Jij sterft en er komt iemand anders voor in de plaats terug. Het eeuwige zelf heeft niks met het tijdelijke zelf te maken.
Het is iets compleet nieuws 🙂
De Bijbel van Spirituele Verlichting
Een dagboek over de weg van verlicht zijn