Bedenk mij opeens hoe ik de afgelopen jaren altijd al het gevoel had met iemand een stuk jonger te eindigen en dat vertaalde in dat ik graag met iemand tot 10 jaar jonger zou zijn en daar ook naar zocht als ik weer iemand wilde ontmoeten. Zal wel geen toeval zijn. Iemand die hetzelfde zocht als ik en daar ook mee bezig is / wil zijn. Ook het eerste wat ik dacht toen ik Qonchita voor het eerst zag en sprak: ipv te denken die spoort niet met haar hang naar het moslim geloof, dacht ik dat is een open en eigenwijze meid die open zal staan voor wat ik weet en bereid is om dat gewoon te absorberen ipv er tegen te vechten.
En toch heeft ze ook weer veel overeenkomsten met Eleonora, kwa HSP, jeugd, verleden, ouders, foute exen, op zichzelf, geen echte vrienden, niet met meisjes en alleen met jongens willen omgaan, die allemaal wat van der willen etc.
Dus ze valt wel in het straatje vrouwen die al jaren op mijn pad komen, die ik aantrek.
Toch ook een belangrijk verschil, al die andere vrouwen zochten vooral iemand die paste bij wat zij al bedacht hadden en dacht dat ik dat wel zou zijn. Qonchita werd gewoon verliefd op mij, op wie ik ben zonder na te denken wat ze zelf wilde, ze had nog niks bedacht.
Ik ga nu geloven dat ik dus al heel lang onbewust heb aangevoeld dat ik haar tegen zou komen en mij daarom nooit druk heb gemaakt of ik ooit wel de juiste zou tegenkomen. Onbewust heb ik al die tijd al gevoeld, op het moment dat ik er klaar voor ben, zal ik haar tegenkomen, de juiste tegenkomen. En dat lijkt nu ook echt uitgekomen te zijn.
En toch kunnen mijn hersenen zo’n verhaal niet accepteren, het is te mooi, te perfect. Alsof ik dan moet accepteren dat al dat lijden en strijden echt allemaal onzin is en altijd is geweest. Dat het leven echt zo mooi is als je het maar toelaat. Dat mooie dingen gebeuren en je gegeven worden, zonder dat je er iets voor doet, of verdient hebt. Allemaal alleen omdat ik besta.
Qonchita grapt altijd over haar droom als Adam en Eva te leven, naakt gelukkig samen in paradijs/ eiland. Maar eigenlijk zijn we daar al, het is alleen mijn denken die dit niet kan accepteren, accepteren dat ik al in het paradijs leef waar alles perfect is en alles mij gegeven wordt zonder reden, zonder oorzaak, zonder dat ik het verdient heb. Alleen omdat ik besta.