Betrap mij er net op tijdens de zitmeditatie dat ik geloof; dat als ik maar “vind dat alles goed is”, dat dat dan ook zo is en dat als ik maar “vind dat de realiteit (de energie hiernu in mijn lichaam) niet eng is” dat dat dan ook gebeurt. Maar ik kan vinden wat ik wil, het geheel denkt daar anders over. Ik kan niet via het bewuste denken mijn onbewuste angsten overwinnen. Dit kan alleen door het onbewuste bewust te laten worden, het zelf laten ervaren.
Dit kan alleen door vertrouwen te voelen → niet reageren op de negatieve energie → op het onbestemde gevoel → angst voor de dood.
Merk nu duidelijk dat het belangrijk is dat ik mijn levenstempo vertraag. Niet vlug weer op het hiernu concentreren als ik merk dat ik weer aan het “doen” ben. Dat is nml ook “doen”. Rustig weer bewust worden/zijn. Dat kan alleen in het hiernu en dus keer je daar automatisch in terug.
Rustig voelen, de blokkade, rustig ademhaling bewust voelen. Niet proberen te beinvloeden of iets te bewerkstelligen.
In het zwembad kwamen de volgende gedachten in mij op tijdens het lezen:
Het is raar angstig/onbestemd om niet meer te weten wat ik wil !
Zolang ik een doel heb, wat wil bereiken, weet ik wat ik wil en kan ik daar controle over uitoefenen. Waarschijnlijk probeer ik mijn gevoel (via emoties) zo te sturen cq erop te reageren dat deze overeenkomt met de beslissingen die ik rationeel via mijn denken heb genomen. Mijn denken beslist wat het beste voor mij is en dat probeer ik dan te volgen door het ene gevoel wel en het andere niet te volgen. Zo controle erop uit oefenen.
Ik erken nog de “macht” van mijn gedachten op het geheel omdat ik nog steeds denk dat “Ik” verantwoordelijk ben voor die gedachten en daar controle over heb. Of probeer de controle erover te krijgen door ze niet meer te hebben.