Heb gisteravond tijdens de zitmeditatie weer een keertje gevoeld wat ik werkelijk ben. Blijft een vreemde gewaarwording, heel onwerkelijk. Maar ook het enige juiste.
Heb de afgelopen week weer veel voor de tv gehangen (films gekeken), maar sinds gister weer 3* per dag zitmeditatie (15 min) gedaan en ’s avonds weer een boek gelezen. Wil mijn zitmeditatie weer consequenter doen en weer verlengen in tijd.
Merk ook dat ik nu op een punt ben beland dat er eigenlijk niet meer over te praten valt, niet meer over te schrijven valt. Dat waar ik gister contact mee maakte of gevoeld heb, is ook gewoon niet meer te omschrijven.
Merk duidelijk dat ik alle verhalen moet loslaten. Zoals Katie bv vertelt in Katie Tao, is het alsof er een waarnemer zou zijn die dingen waarneemt. Maar dat is dus niet zo, die bestaat niet. Die ontstaat pas op het moment dat Katie haar verhaal vertelt. Het is gewoon de enige manier om iets over te brengen, iets te vertellen. Je moet dus begrijpen dat het slechts een verhaaltje is en het zelf gaan ervaren zodat je weet wat ze bedoelt. Want anders jaag je niks anders na dan jou concept die je hebt gemaakt over Katie’s concept van de werkelijkheid. Een illusie.
Vanaf hier moet ik het dus helemaal zelf doen. Alleen door zelf te ervaren wat ik werkelijk ben. Er valt eigenlijk niks meer over te zeggen.