Ik ga geen dagboek meer bijhouden, maar noem dit een gedachten-schrift. Om op te schrijven waar ik tegen aanloop en waarom het me nog niet lukt om alles los te laten.
Lachen = Huilen
Ego = gedachten (oude gedachten) , deze kan weer gedachten scheppen, die weer gedachten kunnen scheppen en dan zit je vast. Denk alleen vanuit het geheel, vanuit de stilte. Leer te herkennen of een gedachte uit het ego komt of uit het geheel. Denk bewust,vanuit het geheel.
Net als oude pijnen is het ego ook verleden, heeft niks met het nu te maken. Vlucht gevoel → naar de toekomst (ik heb immers het verleden al losgelaten, maar je kan natuurlijk ook naar het verleden vluchten) Dat triggerd dus constant gedachten die niks met het nu te maken hebben. Ook al voelt het niet als angst, het is nu het gevoel van haast/moe zijn , die alles triggerd (vluchtgevoel) Dus nu weer PRI-doen, alleen dan zonder gedachten, dus niet omkeren, maar hiernu beleven i.p.v. meegaan in het haast hebben/moeten doen gevoel → vluchtgevoel.
Je gedachten vertrouwen het geheel niet en het geheel vertrouwd zijn gedachten niet. (daarom blijft het altijd twijfelen of je het goed doet, het weet dat de toekomst een illusie is) Oplossing: geheel → bewust denken vanuit het geheel.
Het is moeilijk om een vluchtgevoel los te laten. Geloof nog in de illusie dat dat de bron van mijn motivatie is, de bron die mij alert maakt op gevaar en dus zorgt voor mijn overleving. Ik weet dat het product van mijn denken en dus denk ik stiekem dat met het verdwijnen van mijn vluchtgevoel, ook mijn denken zal verdwijnen. Wat uiteraard niet zo is = illusie = onmogelijk.
Heb moeite te accepteren dat ik alles al weet, alles heb uitgevogeld en begrijp dat er niks te begrijpen valt. Steeds in gedachten herhalen dat ik al weet. Maar ik twijfel niet aan wat ik weet, ik ben nog steeds bang voor wat ik niet denk te weten, bang voor het onbekende.