Nou PostNl zakte weer net zo snel weg en grote kans dat ik gewoon verlies had geleden op de trade. Zo zie je maar weer. Heb de afgelopen 2 avonden weer tv gekeken, was er nog steeds niet klaar voor om de controle proberen echt los te laten. Had vooral met mijn angsten kwa KPN te maken, mijn positie was gewoon te groot, dus heb ik besloten op een deel 1,5k verlies te nemen. Mijn positie is nu 15k stuks en ook na de claim-emissie hou ik dat zo. Als ik het voor de lange termijn wil aanhouden dan moet ik dat niet doen met een credit-stand. Ik sta nu 10k credit kwa KPN, maar daar gaan nog de waarde van de claims vanaf (denk 3k) Mocht de echte crisis komen dan verwacht ik zo’n 23k te verdienen met mijn short-posities in koper en starbucks, dus dan sta ik dan weer 16k in de plus + de waarde van de aandelen KPN die gezien de cashflow niet al te veel meer kunnen dalen denk ik, maar zelfs dan maakt het niet uit. Zal op de bodem van de crisis nog steeds 30k hebben (KPN -50% scenario) om vol in te kunnen stappen.
Het is heel typisch met die beurs. Ik blijf er maar mee bezig, traden, zoeken, weten dat ik het kan, het gevoel er voor heb. Maar mijn drang naar controle dingen willen, willen presteren zorgt er juist voor dat ik nu nog maar 30k vermogen heb. 3 jaar geleden was dit nog 80k, nou heb ik hier wel 2 jaar van geleefd zonder een inkomen te hebben, maar nog steeds flink verloren op de beurs. Denk dat ik zo’n 30k heb opgemaakt aan levensonderhoud en zo’n 20k verloren, waarvan dus 15k in de afgelopen maanden met KPN.
Nu heb ik een inkomen en het lijkt me dus een mooi moment voor een pauze, om niet meer te handelen en de huidige posities gewoon te laten lopen en zien waar het schip strand over een jaar. De hondenopvang zit al een half jaar volgeboekt dus alle tijd om de controle te gaan loslaten. In de tussentijd kan ik paar uurtjes per dag werken aan de websites.
Heb dus weer 2 avonden tv gekeken en voor de tv gegeten, had nog steeds geen zin om te koken. Gisteravond was Shutter-Island op televisie, zo’n goeie film over hoe de mens er dus ook vaak voor kiest om zijn eigen werkelijkheid te creëeren omdat hij geloofd in de illusie dat hij een slecht persoon is.
Ik heb hem niet nog een keer gekeken, dat zijn van die films die je maar 1 keer goed kan kijken. Iig met zo’n gevoel erbij.
Maar eergisteravond was een vage film op tv. Mr Nobody. Was weer iets in mijn gevoel dat ik die moest kijken. Toen ik de omschrijving las dacht ik al van, dat kan wel weer eens zo’n film zijn, die iets triggerd. (net als Shutter-Island) De film ging over een man die zich dus zijn leven herinnerde, ook de toekomst, dus ook de implicaties van belangrijke keuzes die hij maakt in het leven. Het is een vage film, niet altijd goed te volgen, maar ik bleef toch kijken. Ik wilde eigenlijk weer wegzappen, gewoon comedies kijken, maar iets hield me tegen en vertelde dat ik naar het einde moest blijven kijken. Het echte einde snap ik volgens mij niet helemaal, dat gaat over het concept tijd en hoe die aan het eind van zijn leven alles weer laat teruggaan naar het begin. (cirkel van het leven ?)
Maar wat mij is blijven hangen, nu ik zo bezig ben met die illusie van controle over het leven, is dat de film verschillende tijdlijnen had laten zien, de consequentie van zijn keuzen. Allemaal hebben ze wat negatiefs, ieder op hun manier. Op het moment dat de persoon de keuze moet maken tussen pa of ma bij de scheiding kan hij ondanks dat hij dus de uitkomsten weet van de mogelijke keuzes, gewoon niet kiezen. Hij wil geen van de opties die er zijn en rent ervoor weg.
Dat vond ik zo mooi. Op het moment dat we de consequenties van onze keuzes echt zouden weten, zouden we niet kunnen kiezen.
In het echte leven zijn we zo bezig om de juiste keuzes te maken, terwijl die er amper zijn. Ook dat is een illusie. Weer die illusie van controle over het leven.