Ik ben al gelukkig, maar ik laat dat niet toe. Omdat ik teveel gehecht ben aan mijn lijden, aan mijn problemen.
Het is niet iets waar ik aan vast blijf houden zoals met de oude pijnen. Ik blijf het lijden, de problemen steeds opnieuw creëren. Dan kan ik nml keuzes maken, controle hebben. Zonder lijden/problemen is er geen oorzaak en geen IK. IK kan alleen bestaan door problemen te creëren.
Wil ik de wereld een betere plek maken dan moet ik dus mijzelf opofferen, mijzelf laten sterven als het ware. Het is natuurlijk gewoon het doorzien van de illusie dat ik nooit heb bestaan. Daarom was ik zo hard op zoek naar erkenning, omdat ik nep ben.
Daarom wil ik dat mensen constant mijn problemen erkennen, blijf ik mijn problemen erkennen, ze erkennen daarmee mijn bestaansrecht.
Alles wat wij doen, alle motivatie die wij hebben om iets te doen heeft zijn basis in het ego, de angst voor de dood. Alles wat wij doen, doen wij om onze overleving veilig te stellen, omdat we bang zijn te sterven.
Conflicten zijn nodig om te overleven. Dus creëren we die constant in het geloof dat die conflicten onze overleving in stand houden. Zonder conflicten sterven we.
(Paradoxaal zorgen die conflicten juist voor onze zelfvernietiging)