Sinds een paar weken constant het gevoel dat er “wat mis is”. Hierdoor veel vluchtgedrag. Facebook, internet, problemen oplossen, doelen stellen etc. Hierdoor moeilijk voor mij om gewoon bewust te blijven, het gevoel is erg sterk, overheersend. Ik geef het teveel macht, bang om “niet meer te doen” en “nergens meer om te geven”. Nu verlichting geen doel mag zijn, vind ik weer andere doelen zoals in werk/ geld verdienen. Een probleem maken van het onbehagen wat ik voel en dit willen oplossen. (via de externe wereld)
→ werken/ wachten op een toekomst waar ik dit onbehagen niet voel → houd het juist in stand.
Het voelt zoals destijds met mijn angsten, de hele dag angstig zonder reden/aanleiding. Nu de hele dag sterk onbehagen, gevoel dat er een probleem is zonder aanleiding.
Maar mag nu niks meer doen om niet te reageren (zoals denken: “Ik ben veilig” of “er is geen probleem”) Moet gewoon accepteren en niks doen, bewust blijven. Geen macht geven door het belangrijk te maken. Weten dat het een illusie is. Erop reageren is het erkennen en geeft het dus macht. Geef het niks en het is machteloos, nutteloos.
Net als mijn angsten destijds (of het vluchtgevoel wat ik later had)
Op 20-08-2014 schreef ik al hoe mijn ego in conflict is met zichzelf en mijn ego verlicht wil worden etc.
Door deze zoektocht heb ik mijn ego dus als het ware in 2en gesplist. Mijn echte en mijn valse ik. (terwijl beide vals zijn)
Door verlichting te willen, door dit dagboek te willen heb ik gewoon een extra persoonlijkheid gecreëerd. Eentje op zoek naar verlichting, die dat dan ook opschrijft en bijhoud.
Hierdoor observeer ik constant alles vanuit dit deel van het ego, dat dan het andere deel van het ego en het geheel observeert, beoordeelt, wil verbeteren.
Hierdoor blijf ik alles duaal zien. Als “geheel” en “ego”, als “geheel” en “levensenergie” – “ego-energie”. Geblokkeerd en dus afgescheiden van het geheel.
Hierdoor blijf ik constant observeren ipv bewust te zijn.
Blijf ik zoeken naar mijn “ware zelf” ipv het gewoon te zijn.
Blijf ik afgescheiden van het geheel.
Blijf ik overal een probleem van maken, van alles wat ik voel.
Blijf ik doelen stellen, verlichting als doel te zien.
Probeer ik “verlichting” te herkennen om het vast te kunnen houden.
Te begrijpen hoe ik het kan bereiken.
M.a.w. Ik begrijp verlichting zover dit via het denken is te begrijpen. Ik leef echter nog steeds vanuit mijn ego (als een schizofreen) en blijf daarom nog steeds dezelfde problemen houden als bv 2 jaar geleden. Doordat ik denk mijn ego te zijn, blijft die zoeken naar mijn ware zelf die het nooit kan vinden. Doordat ik via mijn denken leef blijf ik overal een probleem van maken en geloof ik dat het probleem echt is. Mijn overtuigingen blijven hun macht houden.
Maar wat ik voel, dat ik voel “dat er iets mis is”, dat er een probleem is dat opgelost moet worden zodat ik dit onbehaaglijke gevoel niet meer hoef te voelen, blijft een illusie.
Gewoon accepteren, het is niet belangrijk, niet-twee.
Voel wel dat de “blokkade” die eerst bij mijn keel zat, nu is gestegen naar tussen mijn ogen. Dus blijft het stijgen wat dat betreft.
Nu niet meer trappen in de illusie van mijn ego, mijn zelf gecreëerde persoonlijkheid die op zoek is naar zijn ware aard, die constant observeert om alles te begrijpen, te sturen, te herkennen als goed of slecht. Die overal een probleem van maakt. Zelfs van verlichting een probleem maakt. Die de illusie schept dat er wat mis is en er daarom wat bereikt moet worden.
Zo blijft het zichzelf opdrachten geven, om zichzelf aan te macht te houden, om zichzelf nodig te houden, zichzelf “nut” te geven.
Er is geen probleem, alles is goed.
Het is niet belangrijk.
Niet-twee.