Ik zit ook nog steeds vast in mijn “Ik moet verlicht worden” paradox. Dat zit hem vooral intern. Elke keer dat ik weer fase verder ben, iets heb opgevangen dan ga ik dat weer als doel stellen. Ik moet dit en dat voelen, dit en dat loslaten, die gedachten niet hebben, mij van dit en dat bewust zijn etc etc. Heel subtiel “wil ik” dus van alles, wat ik behoor te voelen en los te laten. → illusie van controle.
Ik voel dus die ego-energie, die blokkade, dat wat zorgt voor reacties als controle en alles proberen te begrijpen.
Nu “wil ik” dit graag loslaten, de illusie doorprikken, mij er niet meer mee identificeren.
Maar ik kan die identificatie alleen loslaten door mij ermee te identificeren. Het is de illusie van “doen”, van ik moet iets doen om het los te laten, om verlicht te worden/zijn. Ik geloof nog steeds dat ik die energie moet loslaten net zoals met mijn oude pijnen/ pijnlichaam.
Maar is dat waar ?
Het is een illusie, alleen echt omdat ik wil dat het er zit, omdat ik erken dat het er zit. Het voelen is mij ermee identificeren. Het proberen niet te voelen is erkennen dat het bestaat.
Het feit ik het probeer los te laten, houd in dat ik het vasthoud.
Het is een doorzichtige tennisbal, een illusie.
Ik voel die blokkade en die energie alleen omdat ik het vasthoud, mij ermee identificeer. Ik kan niks loslaten, of identificatie loslaten.
Het heeft nml nooit bestaan !