Kwam gister weer een stapje verder in het ontrafelen van de illusie. Tijdens het wandelen schreef ik daarover in mijn telefoon:
Gedachten zijn niet echt, het is niet iets wat wij creëren, dat lijkt maar zo. We kunnen gedachten wetenschappelijk meten zeggen we, maar wat we meten zijn onze reacties bewust en onbewust op het voor waar aannemen van deze gedachten. Zo meten we vaak dingen in het universum. Ook al zien we het object niet, we nemen waar op basis van de reacties van de omgeving op het object.
Maar als we een denkbeeldige tennisbal overgooien en we zouden dit meten, dan zou de tennisbal bestaan. Wij reageren immers alsof er een tennisbal is die wij zelf gecreëerd hebben. (iets gecreëerd uit niets) Maar de tennisbal blijft een illusie, niet bestaand. Ook al reageren wij alsof die wel zou bestaan.
Omdat we doen alsof er een IK is die de controle heeft, wil dat niet zeggen dat die ook bestaat. Dat is een illusie die we graag willen geloven. Maar het is niet meer dan een onzichtbare tennisbal.
12:00
Begin te merken dat ik stiekem de illusie in stand wil houden. Ik geloof erin omdat ik erin wil geloven. Dit ondanks dat ik al zo lang bezig ben om hem te ontmantelen. Maar het voelt vertrouwd, veilig, nuttig, efficient en ook gewoon vermakelijk. Het houd mij bezig, het zorgt voor prikkels zoals tv/internet etc. Wegdromen van de realiteit waarvan ik mijzelf wijsmaak dat die saai is, dat ik dan dingen zal mislopen. Dat ik niet alles uit het leven haal etc etc.
Na zo lang toch vreemd dat ik dat nog geloof, aan de andere kant niet zo vreemd door de levenslange indoctrinatie die begint vanaf dat je geboren wordt.