Het is allemaal weer flink in beweging gekomen. Gisterochtend wed ik wakker met een meer verstopte neus als anders en begon te niezen en kreeg een loopneus. Deze heeft letterlijk de hele dag geduurd. Ik heb echt de hele dag moeten niezen en mijn neus moeten snuiten, heb er 2 dozen tissues door heen gewerkt. Het voelde alsof het ego zich via mijn neus een weg naar buiten probeerde te vinden. Ook vandaag zit mijn neus verstopt en voel ik mij soort van ziek. Maar de neusspray lijkt deze keer enigszins te helpen. Alhoewel ik afgelopen jaar elke keer dacht dat ik ziek was, flink verkouden was, heb ik nu door dat het de energiestromen in mijzelf aan het bewegen zijn. Dat het het ego is dat aan het oplossen is.
Moet ook dan aan Eckhart denken die in zijn boek verteld dat als je je korte moment in het NU bevind, over hoe vredig dat moet voelen enzo. Terwijl ik vaak ziek ben, eerst constant angst voel en daarna constant wil vluchten. De energiestromen in mijn lichaam soms amper aankan. Nu weet ik ook wel dat dit juist komt door al het verzet tegen het “hiernu”, maar toch. Ik heb al eerder genoemd dat dit de lijdensweg van Jezus is op weg naar de kruisiging van zijn ego.
Wel weer een bijzondere ervaring gehad vannacht, voor het eerst kort het gevoel gehad dat er geen “zelf” was, hoe ik voor het eerst mij helemaal in mijn lichaam bevond , als een geheel. Het voelde alsof mijn hoofd die in een andere tijdsdimensie leeft zich verenigde met mijn lichaam die zich wel in het hiernu bevond.
Ik lag half slapend, half wakker te ademen door 1 half open neusgat en voelde hoe ik het gedeelte achter mijn neus en toen mijn longen ingleed en hoe ik voelde van: “he, dan moet dat ene helemaal verdwijnen om er 1 geheel van te maken”. Geen gedachten in woorden deze keer, maar via het gevoel. En nadat ik een paar minuten dat gevoel had en dat “ene” durfde te laten verdwijnen, zat ik opeens helemaal in mijn lichaam, als 1 geheel. Daar waar ik (net als nu) normaal of vanuit mijn longen adem en dan de lucht mijn neus voel ingaan of andersom. Dus als ik mijn ademhaling volg voel ik alleen mijn longen en mijn neusgaten en zit er voor mijn gevoel een minimale vertraging tussen de 2, alsof de lucht een miliseconde nodig heeft om mijn neusgaten in te gaan en dan in mijn longen weer op te duiken.
Nu voelde het als een geheel en gebeurde het allemaal tegelijkertijd. Geen tijdsbarriere meer tussen mijn hoofd en lichaam, maar een samensmelting in 1 dimensie, de dimensie van het hiernu.
Het leek een paar seconden te duren, totdat het weer ophield. Uiteraard probeerde ik het daarna weer te voelen, te bewerkstelligen. Maar dat kan natuurlijk niet realiseerde ik nu na een paar pogingen, immers dan probeer je weer “te doen” en kom je er weer verder vanaf,
Waar ik het duidelijk nog moeilijk mee heb, is het feit dat eigenlijk ons hele leven intern afspeelt, dat het externe er eigenlijk weinig toe doet. Dat als ik leef als mijzelf, volledig in het hiernu, als bewustzijn in mijn lichaam, dat het dan niet uitmaakt wat er in de externe wereld gebeurd. Dit gaat zo tegen mijn hele leven in. Heel mijn leven heb ik mij gericht op de externe wereld en mijn positie daarin, mijn relatie met die externe wereld en mijn positie daarin, mijn relatie met die externe wereld. Was ALLES wat ik deed gemotiveerd om mijn relatie met die externe wereld te veranderen, te verbeteren. En nu blijkt dat de relatie met mijzelf het enige is wat telt. Dat dat wat ik mijn hele leven gedaan heb, voortkwam uit grote onzin en alleen maar leidde tot ellende, dit terwijl ik zo hard probeerde om het juiste te doen.
Dat blijkt dus allemaal nutteloos te zijn geweest. (niet helemaal natuurlijk, moest eerst leren)
Ik kan nog maar moeilijk accepteren om helemaal vanuit mijzelf te leven in de erkenning dat wat er in de buitenwereld gebeurt er niet toe doet, het blijft nog steeds onwerkelijk.