Het rare is, dat ik nu in een toestand ben waarin ik die vrede kan voelen, die moeiteloosheid. Maar dat ik nog steeds vast zit in die illusie. De illusie van controle, het willen begrijpen. Ik blijf het allemaal maar te proberen te begrijpen, ik durf niet toe te geven dat er niks meer te begrijpen valt, alleen nog overgave.
Dat ik nog vast zit in de illusie van keuze. Dat ik denk dat ik constant keuzes moet maken via het denken en om goede keuzes te maken moet ik eerst proberen het te begrijpen. Erg hardnekkige illusie.
Toen ik vanochtend door het park liep, zag ik weer al die mooie kleurtjes, voelde alsof ik door het lala-land zweefde. Maar mijn angst dat ik dan geen juiste keuzes meer zou maken omdat ik alles maar zou laten gebeuren zet het denken weer aan.
Durf me niet over te geven, omdat ik dan denk dat het leven uit me handen zal slippen, er geen controle meer over heb. Dit terwijl ik dus al weet dat die controle een illusie is.
Dat als ik die innerlijke klok langzamer laat gaan, dat ik dan te onproductief ben, geen tijd meer heb om van alles te doen.
Ik moet stoppen om te proberen te begrijpen !
Ik moet stoppen om te proberen te begrijpen !
Ik moet stoppen om te proberen te begrijpen !
Ik moet stoppen om te proberen te begrijpen !
Ik moet stoppen om te proberen te begrijpen !
Ik moet stoppen om te proberen te begrijpen !