Merk dat ik mezelf weer in het denken heb laten schrikken. Vooral het feit dat ik opeens alles zo langzaam moest doen om bij mezelf te blijven was wat beangstigend. Het ego ging gelijk weer allemaal conclusies trekken, toekomst scenario’s maken die nog niet bestonden. Wat als ik boodschappen moet doen, dan kan ik toch niet zo langzaam bewegen ? Wat zullen anderen dan kijken als ik zo raar langzaam alles doe ? (een duidelijk teken dat ik me nog steeds druk maak over wat anderen (vreemden) eventueel van me zouden kunnen denken)
Het leek even goed te gaan tot aan het begin van de wandeling.
In het park was een meisje van haar paard gevallen. Ze had al hulp en ambulance was gebeld, heb erbij gestaan, maar kon geen hulp geven, er was niks nodig. Er kwam 1 ambulance, 1 traumahelikopter, 2 politieauto’s en 2 motoragenten. Daar weer achteraan mensen met camera’s om te zien wat er aan de hand is. Dus wie zegt dat er geen steun voor ons is ? 🙂
Terwijl ik verder liep kon ik eerst goed bij mezelf blijven, maar toen kwam de gedachte “kan gelukkig goed bij mezelf blijven ondanks alles”. Daarna nam het denken weer de overhand en werd mijn denken toch een stuk sterker door alles.
Ik heb het boek van “ Arie Bos – Hoe de stof de geest kreeg” hier liggen. Ik wilde er aan de ene kant aan beginnen en voelde ook een weerstand. Het zou toch nutteloos zijn. Maar was ook nieuwsgierig, misschien stond er wel interessante info in ? Ik besloot het boek te lezen om te leren en niet om er antwoorden mee te proberen te krijgen.
Het boek was echter niks. Arie Bos is gewoon een huisarts met een grote interesse op een gebied, maar mist de capaciteit om goed wat met alle informatie te doen, de juiste vragen te stellen, verbanden te zien. Heb het na zo’n 2 uur weggelegd en ga er niet meer verder in lezen, te slecht boek.
En dat is wat mijn gevoel waarschijnlijk al wist. Een eerste indruk en ik voelde dat het boek niks was. Mijn denken begrijpt dat niet. Hoe kan ik dat nou weten ? Geen idee, maar ik voel dus gelijk of het boek wat is, hoe dat kan ?
Ik moet gewoon stoppen met de vraag “ waarom” , er is toch niet achter te komen. Ik moet mijn talent en intelligentie accepteren zonder te vragen “ waarom” .
Het is toch een illusie. De enige reden dat ik het wil weten is zodat ik het aan andere mensen kan uitleggen in de hoop dat zij hetzelfde kunnen. En als zij dezelfde capaciteiten hebben als ik wordt alles weer wat beter.
Dan kunnen anderen ook beter de zin van de onzin onderscheiden, de juiste vragen stellen en informatie op waarde schatten. Maar mensen als groep kunnen dat al, maar dan nog blijft de vraag wat je ermee doet.
Ik blijf mezelf ook maar verzetten tegen dingen die ik al “ weet” of “ begrijp” . Maar weten en begrijpen doe ik het pas echt als ik er niet meer tegen vecht, tot die tijd blijft het een illusie van het denken.
Ik stond vanochtend tegen 12:00 pas weer op. Wat niet gek is na eergisternacht. Maar ik voelde dat ik naar de WC moest en stond op om naar de WC te gaan. Toen ik half stond zei mijn denken gelijk: “ kom laat ik even opstaan en naar de wc gaan” . Mijn gevoel en lichaam waren al onderweg, maar ik denken dat ik mijn denken ben en dus ging die aan en deed het alsof het de beslissing had genomen om op te staan en naar de wc te gaan. Mijn ego voelt zich onmisbaar, maar loopt in werkelijkheid slechts achter de feiten aan en voegt niks toe op dat moment. Maar ik denk dat ik mijn ego ben en dus moet het actief worden en opdracht geven als ik opsta om naar de wc te gaan, ook al was die beslissing allang genomen.