Voel mij weer heerlijk sinds wat ik gister schreef. Ik ervaar nog een zelf, maar het heeft amper nog macht cq substantie. dankbaarheid is heerlijk en transformeert,(dat wordt voor je gedaan als je de juiste intentie bent) maar alles is al goed.
Ben een tiener serie op Netflix aan het kijken, gewoon amusant. Gaat natuurlijk ook over relaties en liefde. Dit deed mij denken over echte relaties en kwam de volgende gedachte in mij op.
Als je hebt geleerd te leven maar je Inner-weten en dus altijd trouw bent naar jezelf in alles wat je doet, kan dat misschien al je huidige relaties kosten (of niet:-) , maar je ontmoet altijd nieuwe mensen, een nieuwe relatie. Degene die je ontmoet en je accepteert op het moment dat je altijd trouw bent aan jezelf zal degene zijn die je werkelijk accepteert zoals je bent.
Want een ander kan je pas accepteren voor wie je werkelijk bent, als je volledig leeft vanuit je Inner-weten en dus je werkelijke zelf (wat natuurlijk geen zelf meer is) . Je werkelijke zijn dus.
12:00
Het zelf sterft niet in eenzaamheid en angst. Het sterft omringt in dankbaarheid en liefde. Vergeven voor al zijn daden, zonder oordeel :-). Dat wat men onvoorwaardelijke liefde noemt.
(dat is ook wat bde-ers ervaren, waar ik over heb gelezen de laatste tijd. Snap nu waarom ik die interesse zo had de laatste tijd haha, grappig)
Het zelf is dus een energie entiteit apart van het universum (niet echt natuurlijk, maar zo wordt het ervaren -> dualiteit) .
Bewustzijn is geen functie van de hersenen, het universum zelf is bewustzijn.
Ook het zelf als energie entiteit heeft dus zijn eigen bewustzijn en ervaringen.
Zou bij een bde, waar het lichaam dus praktisch dood is, of even hersendood is, het zelf ervaren dat de dualiteit wegvalt en dus een is met het universum, later verhaalt via het denken waar het uit bestaat en naar terugkeert.
Het ervaart dus in feite verlichting vanuit het zelf ? (wat normaal gesproken dus niet mogelijk is)
Zou mij niks verbazen.