Was flink moe gister en ook vandaag voel ik heel mijn lichaam door de pilatus die ik gister gedaan heb. Ik had dus veel rustiger aan moeten doen. Ben weer rond 23:30 gaan slapen, maar ben vanochtend pas om 11:30 weer opgestaan. Heb dus klokje rond geslapen na die 2 onrustige nachten. Heb ook geen rare energieƫn meer gevoeld. Met dit soort dingen is het dus wel lekker dat ik geen honden te logeren heb. Door dit pad te bewandelen lijk je steeds minder te doen, maar ondertussen is het behoorlijk zwaar om te doen, het laat weinig ruimte over om er drukke/zware dingen naast te doen. Als je een gezin hebt lijkt me dit vrijwel onmogelijk, denk dat daar al die celibaat verhalen vandaan komen. Ook boeddha zou zijn gezin verlaten hebben toen hij op zijn pad begon.
Zelfs echt sporten vind ik al snel zwaar op dit moment. Ik wil wel pilatus morgen weer gaan doen. Het regent toch de hele dag vandaag, dus vandaag hou ik ff een goede rustdag. Als ik dan morgen weer pilatus ga doen, zal ik niet alle oefeningen gaan doen en degene die ik doe voor de helft. Moet het echt rustig opbouwen, heel rustig. Ook stretchen wat ik weer doe voor de vroege middag meditatie, zal ik minder intensief doen. Het gaat meer om dat ik het doe, niet hoe intensief ik het doe. Ik merk dat mijn lichaam het al snel zwaar heeft als ik dat intensief doe.
Wat dat betreft is het ook maar goed dat ik een lange pauze ga houden van de beurs, het is nog steeds allemaal teveel om tegelijk te doen. (wie had dat gedacht) Naast de meditatie / pilatus en dit schrijven bv, merk ik dat er maar ruimte is om 1 van de werkzaamheden te doen. Dus of wat aan de websites doen , of op de honden passen. Want dan is de dag al gevuld.
Op dit moment voelt het als een heel goede oplossing om deze 2 maanden geen loge’s te nemen. Dus kan is groot dat ik dat na de zomervakantie weer ga doen.
Had trouwens weer paar verbintenissen uit het boek van Osho dat ik nu aan het lezen ben en andere dingen die ik op mijn pad vind. Zo had ik n.a.v. Een filmpje op youtube waarin een man over zijn bijna door ervaring spreekt, bedacht dat wij op dit moment in de hel leven, afgesneden van de rest. En dat het dus mogelijk is om in de hemel te komen door dit pad te bewandelen. Ze zijn bang om naar de hel te gaan, maar beseffen niet dat ze daar al in leven š
Daarnaast viel het me op, dat Osho het er ook over heeft dat wij eigenlijk toeschouwers zijn, toeschouwers van ons lichaam en ego. Net zoals āhet slimme onderbewusteā zegt dat ons bewustzijn eigenlijk slechts een toeschouwer is. Osho heeft het erover dat wij het bewustzijn zijn. Wat consistent en logisch is, daarom train je bij boeddhisme om constant bewust te zijn. Jezelf niet meer te identificeren met je oude pijnen en ego. Het lijkt erop dat je je bewustzijn dus moet trainen om zich te binden met andere delen van ons lichaam , waardoor we weten dat we dus ook in die hemel kunnen leven. In verbintenis met onze omgeving en met overvloed aan liefde en compassie voor anderen.
Het is tot nu toe niet gelukt om te achterhalen wat dat bewustzijn nou is of waar het is, wat zijn functie is. Ook boeddhisten zeggen dat het niet te lokaliseren is. Je zal er niets van vinden (“niets” is dus alles).
Dus daarom kan je jezelf er niet uit denken of beredeneren omdat het de mogelijkheden van ons denken te boven gaat. (we denken immers in concepten)