Gisteravond las ik het eerste hoofdstuk van het boek “13 dingen die mentaal sterke mensen niet doen” van Amy Morin. Hierin vertelt ze dat mentaal sterke mensen geen zelfmedelijden hebben, maar er voor kiezen om dankbaar te zijn. Zelfs als je jaren als krijgsgevangene gemarteld wordt.
Dat triggerde bij mij de realisatie dat ik dat op zekere hoogte ook deed. Ik bleef vast houden aan de overtuiging dat mijn interne strijd van het zelf, energieblokkades en de gevoelens die dat triggert verantwoordelijk zijn voor een gevoel van lijden (cq irritatie etc). Uiteraard wetend dat het allemaal onzin is, maar het werd wel ervaren. Ook dat gevoel “ik wil hier niet zijn”. Ik doe er dan weinig mee, maar vlucht dan bv wel in computerspelletjes of verantwoordelijkheden.
“waarom zou ik niet gewoon dankbaar zijn ? ”
Ja, waarom niet ?
Acceptatie is niet de zelfafwijzing cq angst voor de leegte accepteren. (Het “ik wil hier niet zijn gevoel” ) .
Hierin is een keuze mogelijk. Bv dankbaar voor wat ik ben en ervaar.
Ik schreef al jaren geleden: wees gelukkig en laat ook dat los. Kan ook zijn wees dankbaar en….
Of wat dan ook.
Zolang er nog een eindig bewustzijn is, een duale ervaring, een zelf, kan ik niks anders doen dan mijzelf voor de gek houden. Elke keer weer haha.
Ik accepteer dat het niet anders kan, maar accepteer het niet als dat het niet anders kan hahahaha.
(verschil korte en lange termijn)
17:00
Dankbaarheid
“gelukkig zijn” is een illusie, slechts een moment, een emotie. De leegte kan echter ook “ervaren” worden als dankbaarheid, als ik daarvoor kies.
Niet dankbaar zijn voor iets. Niet dankbaar zijn door een reden. Niet dankbaarheid ervaren. Dat is allemaal vanuit het zelf en altijd tijdelijk, plus ik heb dat zelf vanuit het zelf nooit ervaren.
Het is dankbaar zijn , vanuit het geheel. Het staat niet los van mij. Dankbaar zijn is wat ik ben, letterlijk.
Daarom ben ik dan ook dankbaar voor dit proces , voor deze sprookjes, voor de ervaring van zelf. Voor de blokkade. Energie, en de blokkade ervan, is nog negatief nog positief. Hoe we onszelf voor de gek houden is een keuze.
We kunnen ervoor kiezen om eronder te lijden, om er vanaf te willen , want we willen volledig verlicht zijn, zodat we vrede kunnen ervaren en het einde van het reintigratieproces. Geen blokkade meer etc etc. Allemaal onzin. Een niet onderzochte overtuiging. “Ik wil hier niet zijn”. -> Wie zouden we zijn zonder dat gevoel ?
We kunnen er ook voor kiezen dankbaar te zijn. In dankbaarheid bestaan geen problemen, worden geen problemen ervaren. Wel ervaringen , energie, blokkade en dualiteit. Heerlijk, vanuit dankbaarheid is dat een geweldige ervaring.
19:00
Onvoorwaardelijke dankbaarheid. Er hoeft niks te veranderen, alles is goed. Hoef er niks voor te hebben, want ik heb niks nodig.
Volgens mij kan ik via dankbaarheid gevoelens cq ervaringen die negatief ervaren worden omzetten in positieve gevoelens.
Dankbaar voor het sterven van het zelf. Dus dankbaar voor het leven, zonder er aan vast te houden.
Dankbaar voor de leegte en stilte. Alhoewel, de leegte is de dankbaarheid. Dus het lijkt nu zo te zijn, dat vanuit het zelf ervaar ik leegte, vanuit het geheel ervaar ik dankbaarheid.
01:00
Dankbaar voor gedachtes die opkomen af en toe, begeertes die opkomen af en toe, dankbaar als ik mijzelf weer voor de gek wil houden, doelen die worden verzonnen etc etc. Dankbaar voor alle onzin van het zelf. Puur intern. Omdat er geen projectie meer is, is er naar buiten toe geen dankbaarheid naar de externe wereld. Het is puur een persoonlijke gelegenheid. In feite dankbaarheid naar mijzelf toe haha.
Je zou het kunnen verwarren met liefde ? Maar dat ervaar ik persoonlijk toch heel anders.
Liefde zie ik als iets persoonlijks, op iemand. Voel ik anders. Dit gaat om dankbaarheid voor alles, intern.
Ik kies ervoor om het zelf/ego en de ervaringen, energieën, blokkades, het eindige bewustzijn en al zijn illusies , de illusies van het proces niet meer te beoordelen, nog positief, nog negatief.
In die keuze voor dankbaarheid is er opeens geen ruimte meer voor negatieve gevoelens. Grappig.
Geen verlangens naar een niet bestaande toekomst, een leegte of stilte, dankbaar voor alles hiernu.
Dankbaarheid is niet rationeel, geen gedachte en ook niet een bepaald gevoel. Het is het geheel, wie ik ben wat dankbaar is voor alles wat ervaren en gevoelt wordt waardoor ik het voel.
Dit is mogelijk zonder dat ik het afwijs omdat ik geen controle zoek. Ik mij niet verantwoordelijk voel. Alle consequenties ervan accepteer, vooral hoe het mijn leven in de wereld beïnvloed. Ik hoef niemand meer te zijn, ik hoef niet meer iets te doen. Normaal te leven, of normaal te lijken. (Al lijk ik nog steeds voor iedereen dood normaal tot nu toe) wat gebeurt of is gebeurt is totaal onbelangrijk omdat verleden en toekomst geen betekenis meer hebben. Er wordt nog steeds gehandeld hiernu, maar het is verbazend hoe weinig handelen er echt nodig is hiernu hahaha.
Gewoon lekker zijn, dankbaar zijn.