Besef mij opeens dat ik niet meer probeer te achterhalen wat ik wil doen. Wat het beste zou zijn om te doen. Dat er dus geen doel meer wordt nagestreefd. Er wordt nu gedacht wat ik allemaal zou kunnen doen. Gewoon, zonder ideeën over wat het mij zou moeten brengen. Eigenlijk Logisch als je beseft dat je niks nodig hebt.
Grappig 🙂
15:00
Was met de vriendin en haar 5 jarige zoon op de kinderboerderij en het gesprek ging over opvoeding en onze jeugdervaring. Mijn ouders bemoeiden zich niet met mij en ik ging dus mijn eigen gang en moest dus van jongs af aan dingen zelf uitzoeken. Toen kwam de gedachte dat ik kennelijk geen last had van faalangst. Iets waar haar zoontje wel behoorlijk last van heeft. Toen merkte de vriendin op dat ik toch niet kon falen omdat er niemand keek. Dat zij bij haar zoon dus constant voor publiek zorgt om voor te falen. (uiteraard met alle behulpzame opmerkingen over wat ie zou kunnen doen en hoe dat zou moeten). Dat vond ik echt een slimme opmerking. Zo creëer je als moeder/ouder dus zelf de kaders waarbinnen het kind kan falen en dus faalangst kan ontwikkelen.
Uiteraard geld dit op oudere leeftijd ook voor jezelf. Door je overtuigingen en ideeën die je hebt creëer je je eigen kaders waarbinnen je bang kan zijn om te falen. (je bent je eigen toeschouwer)
Dat wordt dus met de paplepel ingegoten.