Van het weekend las de vriendin de achterkant van een boek van Jed McKenna waarop stond dat het zelf niet bestaat. Ze vroeg aan mij waar dat op sloeg :-). Tijdens het ontbijt deed ik daarom het spelletje “wie ben ik” met haar. Verwonderlijk genoeg kwam ze na een paar antwoorden al met: ” een bolletje energie” , waarna ik nog terugkwam op andere dingen die ze had gezegd en al snel uitkwam op; ” de ideeĆ«n de we hebben” .
Verbaasd over hoe snel ze op dit in feite correcte antwoord kwam (uiteraard beseft ze (nog) niet de implicaties van wat ze zegt š , kon ik haar voorhouden of ze nog zou bestaan als ze geen ideeĆ«n meer zou hebben of die allemaal zou loslaten.
Echter in feite is het wel een correct antwoord. Totdat we volledig verlicht zijn, zijn we een bolletje energie, zelf gecreƫerd door het denken dat zich manifesteert als onze interne belevingswereld.
Het is een energie entiteit , een eigen tijddimensie waardoor we ook tijd ervaren. Dit omdat het denken alleen in verleden en toekomst kan bestaan en creƫren.
Het zelf is een zelf gecreƫerd energie referentie punt in die dimensie (alles is relatief en heeft alleen betekenis tov een referentiepunt) die we IK noemen. Het punt waar het denken alle ervaring op betrekt, dingen persoonlijk kan nemen (willekeurige gebeurtenissen opeens op zichzelf betrekken, wat een illusie is)
Dus ook al spreek ik en anderen over hoe alles een illusie is en het allemaal niet bestaat. Net zoals alles, is ook dat onzin. We kunnen het dan wel een ego noemen en zeggen dat is niet ons werkelijke zelf. Maar dat is gewoon weer een nieuw sprookje.
Dit energiebolletje , deze tijdsdimensie is echter niet stabiel en houdbaar, tenzij je het blijft voeden met nieuwe energie en ideeƫn. Vandaar dat we als mens nooit tevreden kunnen zijn en altijd meer willen en overal problemen zien. Het kan dus wel ophouden te bestaan als je daarvoor zou kiezen. (onze angst voor de dood/leegte)
Omdat ons zelf alleen in een andere tijdsdimensie kan leven is het afgescheiden van het geheel en probeert het een connectie te zoeken met de ander waar dat niet mogelijk is. Immers het denken/zelf kan niet bestaan in het hiernu en kan het ook niet bevatten. Het zal altijd slechts een idee zijn.
Vandaar ook de constante drang op zoek naar erkenning en bevestiging (van ons bestaan).
Net zoals in het begin van dit dagboek wordt geleerd dat onze angsten niks met nu te maken hebben en dus alhoewel ze echt voelen, elk idee geprojecteerd op je leven vanuit deze angst is slechts een illusie, een idee.
Zo geld dat ook voor onze interne belevingswereld die we IK noemen. We voelen en ervaren ze echt. We geloven de projectie over verleden en toekomst als echt. In feite heeft het echter niks met het hiernu te maken. Het hiernu waarin we leven.
Zolang het zelf bestaat ervaren we dus een verleden en toekomst waarin we leven. Proberen we die te controleren via projecties naar buiten toe, terwijl we natuurlijk gewoon onszelf , onze tijdsdimensie proberen te controleren en te veranderen.
Vandaar dat verlichting altijd in de toekomst ligt.
Leef je in het hiernu dan kan je je hele interne belevingswereld incl je denken laten voor wat het is, omdat het nooit met hiernu te maken heeft.
Wat ga ik mezelf vertellen wat ik niet al weet ? š
De rest is een projectie, een illusie.
Ons zelf is dus zowel realiteit als illusie.
Bij volledige verlichting verdwijnen beide.